ปิดร้านแล้วหรือ” เซียวเยวี่ยถามเสียงห้าว ยิ้มบางให้ชายหนุ่มเจ้าของร้าน
ปู้ฟางมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนเอ่ยตอบ “วันนี้หมดเวลาเปิดร้านแล้ว ข้าก็ต้องปิดสิ”
เซียวเยวี่ยพยักหน้า จากนั้นกล่องไม้จันทน์ก็ปรากฏขึ้นในมือเขาพร้อมแสงสว่างวาบ ภายนอกกล่องตกแต่งอย่างสวยงามวิจิตร ทั้งยังมีกลิ่นหอมของสมุนไพรลอยออกมาจากภายใน
ชายหนุ่มมองปู้ฟางด้วยสีหน้าจริงจังพอๆ กับน้ำเสียง “เถ้าแก่ปู้ ข้า… มีเรื่องจะขอร้อง อาหารโอสถทิพย์น้ำแกงไก่สมุนไพรปักษาเพลิงของท่านมีฤทธิ์ยอดเยี่ยมเป็นอันมาก ท่านสามารถทำอาหารโอสถทิพย์ชนิดอื่นได้อีกหรือไม่”
“ทำได้ตราบใดที่เจ้าหาวัตถุดิบมาให้” ปู้ฟางตอบด้วยความมั่นใจ สายตาจ้องไปที่เซียวเยวี่ยด้วยความสงสัยใคร่รู้ หรือว่าหมอนี่มาเพื่อขอให้เขาทำอาหารโอสถทิพย์ให้กันนะ
“นี่คือสมุนไพรพลังปราณระดับหกกล้วยไม้หัวใจพลอยม่วง กับอสูรเวทสมุทรหอยเป๋าฮื้อปราณนภา ข้าอยากให้เถ้าแก่ปู้ทำอาหารโอสถทิพย์ให้… แน่นอนว่าข้ายินดีจ่ายค่าจ้างอยู่แล้ว” เซียวเยวี่ยพูดอย่างจริงใจขณะมองปู้ฟางด้วยสายตามีความหวัง
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้น เขามองหอยเป๋าฮื้อตัวใหญ่เท่าสองฝ่ามือแล้วก็ต้องสูดลมเข้าปอดด้วยความตกใจ ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่าเซียวเยวี่ยจะสามารถนำวัตถุดิบหายากถึงเพียงนี้มาได้
ปู้ฟางรู้สึกได้ถึงความจริงใจในสายตาของอีกฝ่าย แม้เขาจะไม่รู้ว่าชายตรงหน้าวางแผนจะเอาอาหารโอสถทิพย์ไปทำอะไร แต่ก็รู้ได้ว่าวัตถุดิบน
