้สึกว่าสถานการณ์นี้ไม่ชอบมาพากล แต่ก็ยังคิดไม่ออกเสียทีว่าเป็นเพราะเหตุใด
“องค์ชายพะย่ะค่ะ ประตูมายาสวรรค์นี้สร้างโดยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งจักรวรรดิวายุแผ่ว ตามตำนานว่าไว้ว่า มีวงแหวนปราณวิญญาณถูกฝังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เป็นเรื่องจริงหรือไม่พะย่ะค่ะ” เจ้ามู่เฉิงถามพร้อมชี้นิ้วไปยังลานจัตุรัสของประตูมายาสวรรค์ที่อยู่ไกลออกไป
องค์ชายรัชทายาทชะงักไปเล็กน้อย สายตามองไปยังลานจัตุรัสของประตูมายาสวรรค์ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน
“มีบันทึกเรื่องความแปลกประหลาดของประตูมายาสวรรค์ที่บรรพบุรุษต้นตระกูลข้าทิ้งเอาไว้จริง แต่บันทึกชิ้นแรกสุดนั้นย้อนไปเพียงไม่กี่ร้อยปีก่อน จึงไม่สามารถยืนยันความถูกต้องของข้อมูลได้ หรืออย่างน้อยท่านพ่อข้าก็ไม่เคยตรัสว่าประตูจัตุรัสมายาสวรรค์มีวงแหวนปราณวิญญาณซ่อนอยู่ อาจจะ… เป็นเพียงตำนานไม่มีมูลก็เป็นได้” องค์ชายรัชทายาทเอ่ย
เจ้ามู่เฉิงมองประเมินองค์ชายรัชทายาทอยู่สักพัก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหกจริงๆ เขาก็มุ่นคิ้ว
“เป็นเพียงตำนานจริงๆ รึ”
…
“นี่ขนมจีบทองคำที่สั่ง กินให้อร่อย”
ปู้ฟางวางซึ้งไม้ไผ่ร้อนฉ่าที่มีขนมจีบทองคำอยู่ภายในลงตรงหน้าหนี่หยัน เมื่อเขาหันไปมองปริมาณจานกระเบื้องที่วางอยู่บนโต๊ะ ก็เห็นได้ว่าสตรีผู้นี้สั่งอาหารทุกจานในร้านกินจริงๆ
ดวงตาคู่สวยของหนี่หยันเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นขนมจีบทองคำ นางพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว พร้อมกลืนเนื้อตุ๋นตำรับจีนชิ้
