นสุดท้ายลงคอไป
“เอิ๊ก… ข้าไม่ได้กินอาหารอร่อยขนาดนี้มานานมากแล้ว!”
หลังจากที่เรอออกมาเสียงดัง นางก็แลบลิ้นสีชมพูออกมาเลียริมฝีปากอ่อนนุ่มสีเรื่อเหมือนกลีบดอกไม้ ฟันสีขาวเหมือนไข่มุกเผยอให้เห็นเล็กน้อย ใบหน้าที่เหมือนมีมนต์สะกดดูสวยน่ารักเหลือเกิน
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะมองการกระทำของหญิงสาว เขาเช็ดหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนมือ ก่อนลากเก้าอี้ออกมานั่งตรงข้ามหนี่หยัน
ถังอิ่นและลู่เซียวเซียวเองก็สั่งอาหารมากินสองสามจานเช่นกัน แต่พวกเขาก็กินจนอิ่มแล้ว มีเพียงสาวงามจับใจคนนี้เท่านั้นที่ตั้งหน้าตั้งตากินเหมือนวันพรุ่งนี้โลกจะแตก สีหน้าท่าทางของนางขณะกินเรียกได้ว่าเป็นคนตะกละคลั่งไคล้ในอาหารโดยแท้
นางใช้ตะเกียบคีบขนมจีบทองคำขึ้นมา แรงกดเบาๆ จากตะเกียบทำให้น้ำซุปในขนมจีบสะเทือนจนแทบหกออกมา หนี่หยันรองมือเอาไว้ใต้ตะเกียบแล้วกินขนมจีบเข้าไปในคำเดียว นางดูน่ารักมากขณะเคี้ยวอาหารในปากจนแก้มป่อง
“ศิษย์พี่ขอรับ… ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะเป็นพ่อครัวจริงๆ” ถังอิ่นอุทานออกมาขณะมองปู้ฟาง เขาคิดมาตลอดว่าคำพูดของปู้ฟางเป็นเพียงการกลบเกลื่อนตัวตนที่แท้จริงเท่านั้น
“ข้าเป็นพ่อครัวตัวจริงเสียงจริง จริงไปยิ่งกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ข้าประกอบอาชีพเป็นเถ้าแก่และพ่อครัวของร้านอาหารเล็กๆ ในนครหลวง” ปู้ฟางพูดพร้อมพยักหน้า
ลู่เซียวเซียวกะพริบตากลมโตปริบๆ ขณะมองปู้ฟาง นางรู้สึกว่าพฤติกรรมตอนนี้ของชายหนุ่มดูแ
