ปู้ฟางมองไส้กรอกวัวมังกรพเนจรกลิ้งไปมาในกระทะที่เต็มไปด้วยน้ำมัน แม้เขาจะกินเข้าไปชิ้นหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังอดอยากกินอีกไม่ได้เมื่อได้กลิ่นที่ลอยออกจากไส้กรอกในกระทะ อาหารที่ทำมาจากเนื้ออสูรเวทระดับเจ็ดนั้นยั่วน้ำลายเกินห้ามใจจริงๆ
“หมอนี่ตั้งใจปล้นกันชัดๆ… ขายไส้กรอกชิ้นละสองร้อยห้าสิบผลึก มันประสาทกลับจริงๆ!” หนี่หยันอดไม่ได้ที่จะก่นด่าเบาๆ ขณะนั่งลงด้วยท่าทางปึงปัง
ถังอิ่นยังคงรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตกขณะลดตัวลงนั่งข้างผู้เป็นอาจารย์ แม้ราคาของไส้กรอกจะสูงถึงชิ้นละสองร้อยห้าสิบผลึก แต่พวกเขาก็ยังซื้อกินอยู่ดี… นี่ไม่ได้แปลว่าคนที่ซื้อกินประสาทกลับกว่าหรอกหรือ
เฉียนเป่าที่อยู่ข้างๆ สูดลมหายใจเข้าลึก สมแล้วที่ได้รับฉายาว่าเป็นร้านใจไม้ไส้ระกำสุดหน้าเลือดแห่งนครหลวง ไส้กรอกหนึ่งชิ้น… ขายในราคาสองร้อยห้าสิบผลึก นั่นเกือบเท่ารายรับของร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ทั้งสัปดาห์เลยทีเดียว อันที่จริงแล้วเฉียนเป่ารวยไม่พอที่จะกินไส้กรอกหนึ่งชิ้นด้วยซ้ำ
หนี่หยันหันไปมองสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนหลับอุตุอยู่หน้าร้านแล้วก็อดเดือดดาลขึ้นมาไม่ได้ ไส้กรอกที่อร่อยถึงเพียงนั้นกลับกลายเป็นอาหารสุนัขไปแล้ว เสียของจริงๆ
แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้ เนื่องจากสิ่งที่ปู้ฟางพูดไว้เป็นจริงทุกประการ นางมาที่ร้านในฐานะลูกค้า หากนางอยากกินก็ต้องสั่งและจ่ายเงิน แต่สุนัขสีดำตัวใหญ่นี้ไม่ใช่ลูกค้า ปู้ฟางจึงให้อาหารมันด้วยไส้กรอกที่ขายนางใน
