ะแข็งแกร่งเป็นอย่างมากด้วยกันทั้งสิ้น
ซงเถาไม่ได้คาดคิดว่าคนจากตระกูลหยางจะมาถึงเร็วเพียงนี้ ด้วยสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เขาจะต้องปล่อยเด็กทิ้งหนึ่งคนเพื่อทำให้มือตนเองว่างจะได้รับการโจมตีของหลัวซานเหนียนได้
ด้วยเหตุนี้เขาจึงโยนโอวหยางเสี่ยวอี้ทิ้งไป หากเทียบกับหยางเฉินแล้ว องค์หญิงน้อยแห่งตระกูลโอวหยางไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้น
โอวหยางเสี่ยวอี้สติหลุดไปทันทีเมื่อถูกซงเถาโยนทิ้งกลางอากาศ นางโบกมือว่ายอากาศไปมาแล้วกรีดร้องเสียงหลงด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง ลืมไปเสียสนิทว่าตนเองเป็นผู้ฝึกตนขั้นจิตยุทธการ
แต่ปู้ฟางกลับมีสติครบถ้วน เขารีบพุ่งตรงไปข้างหน้าแล้วรับตัวโอวหยางเสี่ยวอี้เอาไว้ได้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็รับมีดทำครัวกระดูกมังกรทองกลับมาได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ แม้ชายหนุ่มจะไม่เอาอ่าวเลยเรื่องการต่อสู้ แต่ด้วยระดับพลังปราณที่เขามี การรับเด็กหญิงอายุไม่กี่ขวบนั้นไม่ใช่ปัญหา
ตูม ตูม ตูม!
คู่ต่อสู้ทั้งสองเปิดฉากโจมตีใส่กันกลางอากาศ หลัวซานเหนียนเท้าถึงพื้น ปึงปังถอยหลังไปสองสามก้าวตามแรงโจมตี หน้าอกใหญ่ของนางกระเพื่อมขึ้นลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความองอาจกล้าหาญปนโทสะ
ถึงอย่างไรซงเถาก็เป็นถึงผู้ฝึกตนระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการ หลัวซานเหนียนเทียบชั้นอีกฝ่ายไม่ได้อย่างแน่นอนหากปะทะกันตัวต่อตัว
“ไอ้ชาติชั่ว คิดว่าตนเองเป็นใครถึงบังอาจมาลักพาตัวบุตรชายขุนศึก! เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!” หลัวซานเ
