หนียนตะโกนก้อง ขาเรียวสองข้างของนางเตะย้ำลงไปที่พื้นเพื่อส่งตนเองให้ทะยานไปข้างหน้า พุ่งคมหอกใส่ซงเถา
พลังปราณที่ระเบิดออกจากร่างหลัวซานเหนียนรุนแรงราวเปลวไฟบรรลัยกัลป์ ทำให้หอกสีแดงนั้นติดไฟพัดโหมขึ้นมาทันที
“เจ้าบ้าไปแล้ว! เรายังอยู่ในนครหลวงนะ…”
เมื่อซงเถาเห็นสิ่งที่หลัวซานเหนียนทำ รูม่านตาของเขาก็พลันหดแคบ เริ่มอกสั่นขวัญหาย หากเขาใช้มือข้างเดียวปัดป้องการโจมตีนี้ จะทำให้เกิดไฟทำลายล้างบริเวณนี้ทั้งหมด ด้วยปริมาณคนที่ดูอยู่ข้างล่าง จะต้องเกิดการสูญเสียอย่างใหญ่หลวงแน่นอน ผลที่ตามมาต้องเลวร้ายอย่างถึงที่สุดแน่
“ไอ้พวกตระกูลหยางนี่มันเป็นบ้ากันหมดจริงเสียด้วย! บ้าเลือดไร้เหตุผลสิ้นดี!” ซงเถาก่นด่าอยู่คนเดียวในใจ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโยนหยางเฉินทิ้งด้วยเช่นกัน จากนั้นก็ยกมือสองข้างขึ้น เพื่อยิงพลังปราณเที่ยงแท้สองก้อนออกมาดับไฟที่ลุกโชติช่วงบนหอกนั้นลง
ไกลออกไปนั้น บรรดาองค์รักษ์นครหลวงกำลังรีบรุดมาที่เกิดเหตุ ซงเถาคำรามด้วยความหัวเสีย จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วรีบกระเผลกหนีไป
หลังจากที่ซุ่มวางแผนอยู่นานนม แถมยังยอมทนถูกปรามาสว่าเป็นขอทาน เขาก็ยังทำภารกิจไม่สำเร็จอยู่ดี… ซงเถาโกรธเสียจนไม่รู้จะโกรธอย่างไร หากเท้าของเขาไม่ได้ถูกปู้ฟางโจมตีจนบาดเจ็บ ก็คงหนีรอดไปได้ตั้งนานแล้ว
หลัวซานเหนียนมองซงเถากะเผลกหนีไป ถุยเลือดที่กบปากลงบนพื้นด้วยความเกลียดชัง แล้วก็พ่นลมเย้ย
จากนั้นนาง
