ก็เดินไปหาหยางเฉินที่ลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย
“พี่สะใภ้สามขอรับ!” หยางเฉินตะโกนอย่างขลาดๆ เมื่อเห็นหลัวซานเหนียนเดินเข้ามาหา
นางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กชายแล้วเริ่มบิดหูของเขาทันที “ไอ้เด็กแสบ! กล้าดีอย่างไรหนีชั่วโมงฝึกวิชา! วันนี้เจ้าโดนดีแน่!”
“พี่สะใภ้สามขอรับ… ข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้วขอรับ” หยางเฉินอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี เขารีบร้องขอความเมตตาทันที
หลัวซานเหนียนผ่อนลมหายใจออกด้วยโทสะ นางเริ่มกระแอมกระไอ หน้าอกใหญ่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“รีบขอบคุณเถ้าแก่ปู้เดี๋ยวนี้ หากไม่ใช่เพราะเขา พวกเจ้าทั้งสองคงโดนจับตัวไปอีกรอบแล้ว” หลัวซานเหนียนพูดอย่างหัวเสีย
ปู้ฟางเดินมาถึงตัวคนทั้งสองพอดีพร้อมด้วยโอวหยางเสี่ยวอี้ที่กำลังขวัญเสีย เขามองหลัวซานเหนียน ดวงตาตวัดไปที่หน้าอกหน้าใจใหญ่มหึมาของนางแวบหนึ่ง ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึกขณะถาม “คนที่พยายามลักพาตัวเสี่ยวอี้กับเจ้าเด็กนี่คือผู้ใด”
หลัวซานเหนียนกลับมาหายใจปกติได้อีกครั้ง รูม่านตาของนางหดแคบเมื่อได้ยินสิ่งที่ปู้ฟางถาม หน้าอกของนางกระเพื่อมขณะตะโกนก้อง “แย่แล้ว! ท่านขุนศึกและแม่ทัพโอวหยางไปเข้าเฝ้าองค์ชายรัชทายาทแล้ว!”
………………
