พ่อครัวเจ้ามั่นใจเป็นอันมาก เขาเชื่อว่าไม่มีใครสู้เขาได้ในเรื่องการใช้มีด เหตุผลก็ไม่มีอะไรอื่นนอกจากการที่เขาใช้เวลามากกว่าสิบปีในการฝึกฝนวิธีการใช้มีด เขาใช้เวลาทุกวันตั้งแต่สมัยยังเป็นพ่อครัวฝึกหัดสะบัดมีดในมือไปมาเพื่อเตรียมวัตถุดิบประกอบอาหาร
เขายังพอทนได้หากมีคนมาบอกว่าอาหารที่เขาทำรสชาติแย่ แต่จะทนไม่ได้เด็ดขาดหากมีคนปรามาสว่าทักษะการใช้มีดของเขาไม่เอาอ่าว เนื่องจากแปลว่าเวลาหลายสิบปีที่เขาสูญเสียไปกับการฝึกซ้อมนั้นสูญเปล่าโดยสิ้นเชิง
ความมั่นใจนี้บวกกับความสามารถในการใช้มีดที่ยอดเยี่ยมคงเส้นคงวา ทำให้พ่อครัวเจ้าโดดเด่นจากพ่อครัวแม่ครัวคนอื่นๆ ในร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ และเป็นเหตุผลที่ทำให้เฉียนเป่าเลือกเขามาชนกับปู้ฟาง
พ่อครัวเจ้ามองปู้ฟางด้วยสีหน้าโอหัง เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะเก่งกาจกว่าเขาไปได้ในแง่ของทักษะการใช้มีด การใช้มีดให้ช่ำชองนั้นแน่นอนว่าต้องใช้ทั้งพรสวรรค์และความพยายามอันสม่ำเสมอ พ่อครัวเจ้าคิดว่าตนเองเป็นชายผู้ซึ่งมีทั้งพรสวรรค์และความพยายามฝึกฝนเพื่อสิ่งที่ดีที่สุด
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง โอวหยางเสี่ยวอี้และหยางเฉินก็กินอาหารที่ตนเองสั่งเสร็จพอดี และกำลังมองฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความสงสัยใคร่รู้ โอวหยางเสี่ยวอี้ตื่นเต้นมากขณะคิด “คราวที่แล้วนายท่านตัวเหม็นไปฉีกหน้าร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เสียย่อยยับ จนพวกนี้ต้องมาแก้แค้นเสียให้รู้ดำรู้แดง!”
เด็กหญิงมองเหตุ
