การณ์ที่เกิดขึ้นในฐานะคนนอกอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตของนางกะพริบปริบจ้องไปที่ปู้ฟาง นางอยากรู้ว่านายท่านตัวเหม็นจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
อันที่จริงแล้วปู้ฟางไม่ได้สนใจอะไรหยุมหยิมอย่างการแข่งขันเพื่อเกทับกัน หรือการเรียนรู้จากกันและกันเลยแม้แต่น้อย เขาแค่อยากทำอาหารอย่างสงบสุข เปิดร้านไปเงียบๆ หาผลึกมาเก็บไว้ เพื่อพัฒนาระดับพลังปราณของตนให้สูงขึ้นก็เท่านั้น… ความต้องการของเขาแน่วแน่เรียบง่าย ไม่มีสิ่งอื่นใดเจือปนเลยแม้แต่น้อย
หากก่อนหน้านี้ระบบไม่ได้มอบภารกิจให้เขา เขาคงไม่แม้แต่จะสนใจไปเหยียบร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เลยด้วยซ้ำ
“แข่งกันใช้มีดรึ ทำไมข้าต้องแข่งกับเจ้าด้วย ข้าไม่สนใจหรอก” ปู้ฟางเม้มปากด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็หันหลังกลับเพื่อเดินเข้าครัวไป ชายหนุ่มไม่ได้แยแสเฉียนเป่าและพ่อครัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย
เฉียนเป่าชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าปู้ฟางจะปฏิเสธ แต่ไม่นานดวงตาก็เป็นประกายขึ้นเมื่อคิดได้ “ปฏิเสธรึ นี่ก็แปลว่าหมอนี่ไม่มั่นใจพอจะแข่งสินะ เถ้าแก่ปู้คนนี้มีจุดอ่อนอยู่ที่ทักษะการใช้มีดแน่นอน… มิเช่นนั้นจะปฏิเสธคำท้าของเราไปเพื่อเหตุใดกัน เขาปฏิเสธเพราะรู้ว่าถึงอย่างไรตนเองก็แพ้สินะ!”
ยิ่งเฉียนเป่าคิดเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เขาจึงยอมปล่อยให้ปู้ฟางเดินจากไปไม่ได้โดยเด็ดขาด เนื่องจากจับจุดบอดของชายหนุ่มตรงหน้าได้แล้ว
“เถ้าแก่ปู้… เช่นนี้ไม่ไร้เหตุผล
