ไปหน่อยหรือ ท่านมาหาเรื่องพวกข้าถึงร้าน แล้วข้าได้ปฏิเสธไล่ท่านออกจากร้านหรือไม่ ข้าก็ให้ท่านชิมอาหารจนครบทุกจานไม่ใช่หรือ วันนี้ข้ามาเพื่อที่เราจะได้เรียนรู้จากกันและกันเพิ่ม แต่ท่านกลับปฏิเสธข้อเสนอของข้า บ่ายเบี่ยงเช่นนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะขอรับ หรือว่าท่านไม่มั่นใจ เพราะคิดว่าทักษะการใช้มีดของท่านด้อยกว่าพ่อครัวร้านข้ากันแน่” เฉียนเป่ากัดไม่ปล่อยด้วยรอยยิ้ม เขายิ้มกว้างเสียจนกล้ามเนื้อบนใบหน้ายู่เข้าหากัน
น้ำเสียงของเขายียวนหาเรื่องเต็มที่ จนทำให้คนฟังถึงกับหงุดหงิดไม่พอใจได้เลยทีเดียว หรืออย่างน้อยโอวหยางเสี่ยวอี้ที่ตอนแรกกำลังดูอยู่ด้วยความสนุกสนานในฐานะผู้ชม ก็เริ่มหงุดหงิดจนคันปากอยากด่าแล้ว นางคิด “หมายความว่าอย่างไรที่ว่าบ่ายเบี่ยงไม่ยุติธรรม มาว่านายท่านตัวเหม็นกลัวแพ้เนี่ยนะ เถ้าแก่ปู้น่ะหรือจะไม่มั่นใจในความสามารถของตนเอง”
“ข้าไม่ได้ไม่มั่นใจและไม่ได้บ่ายเบี่ยง แต่หากเราจะแข่งทักษะการใช้มีดกัน พ่อครัวเจ้าก็มีความสามารถไม่พอจะมาแข่งกับข้า ถ้าเขามีความสามารถไม่พอ แล้วข้าจะแข่งไปเพื่ออะไร อย่างไรก็ชนะอยู่ดี” ปู้ฟางหยุดเดินแล้วหันหน้ากลับมาประกาศด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ได้มีอารมณ์โกรธเลยแม้แต่น้อย เหมือนแค่ประกาศความจริงให้โลกรู้เพียงเท่านั้น
พ่อครัวเจ้าบันดาลโทสะทันที เขาคิด “ข้าเนี่ยนะความสามารถไม่พอ ข้านี่เก่งที่สุดในร้านปักษาเพลิงนิรันดร์แล้วเรื่องทักษะก
