วข้าจะส่งคนมาเชิญ”
“ตามนั้น” เสียงเย็นของปู้ฟางลอยออกมาจากครัว
เฉียนเป่าและพ่อครัวเจ้าจากไปทันทีด้วยความสุขล้นปรี่ พวกเขาต้องไปเตรียมข้าวของเพื่อใช้ในการประลอง
ทันทีที่คนทั้งสองจากไป โอวหยางเสี่ยวอี้ก็รีบวิ่งไปที่หน้าต่างห้องครัวเพื่อถาม “นายท่านตัวเหม็น ท่านตอบตกลงแข่งกับพวกนั้นจริงรึ แล้วทักษะการใช้มีดของท่าน… ใช้ได้ใช่ไหม”
ปู้ฟางเงยหน้าขึ้นมองโอวหยางเสี่ยวอี้แวบหนึ่ง จากนั้นไอสีเขียวก็พุ่งออกจากข้อมือมาโอบล้อมมือของเขาไว้ แล้วมีดทำครัวหน้าตาแสนธรรมดาก็ปรากฏขึ้น นิ้วของปู้ฟางเริ่มควงมีดทำครัวไปมาในมือราวกับมันมีชีวิตจิตใจของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น…
โอวหยางเสี่ยวอี้ไม่เคยเห็นใครจัดการมีดทำครัวได้สวยงามน่าตื่นตาตื่นใจถึงเพียงนี้มาก่อน ดวงตาของนางแทบถลนออกจากเบ้า รู้สึกทันทีว่าความกังวลของตนเมื่อครู่นั้นช่างน่าขันสิ้นดี… นายท่านตัวเหม็นเป็นอัจฉริยะด้านการทำครัวที่เก่งกาจราวปีศาจ แล้วทักษะการใช้มีดของเขาจะไม่เอาอ่าวได้อย่างไรกัน
เพียงเท่านี้นางก็รู้แล้วว่าผลการแข่งขันจะออกมาเป็นเช่นไร สีหน้าของเจ้าของร้านปักษาเพลิงนิรันดร์จะต้องบูดเบี้ยวน่าเกลียดมากอย่างแน่นอน… นางชอบดูนายท่านตัวเหม็นตีแสกหน้าคนอื่นเป็นที่สุด!
ไม่นานนักเวลาเปิดร้านก็หมดลง โอวหยางเสี่ยวอี้และหยางเฉินไม่ได้รีบออกจากร้านแต่อย่างใด เนื่องจากต้องการรอดูการแข่งขัน
เฉียนเป่าเองก็จัดการสิ่งต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพเช่นกัน ไ
