ดของพ่อครัวนั้นหยามไม่ได้ พ่อหนุ่ม จงใช้ทักษะการใช้มีดสุดแพรวพราวของเจ้าโปรดคนเหล่านี้ให้เป็นคนดีขึ้นเถิด!)”
“รางวัลจากระบบ: ทักษะการใช้มีดฝนดาวตกขั้นต่อไป”
ตอนที่ปู้ฟางกำลังจะตอกกลับนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในศีรษะเขา แม้เสียงของระบบจะตายด้านเช่นเดิม แต่อารมณ์โกรธของชายหนุ่มก็ถูกสะกดลงได้ด้วยข้อมูลใหม่เกี่ยวกับภารกิจฉุกเฉินนี้
ใบหน้าตายด้านของเขาเผยความประหลาดใจขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่ปู้ฟางจะหันกลับไปมองเฉียนเป่าและพ่อครัวเจ้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ตามเดิม แม้แต่ระบบยังออกภารกิจให้เขา ถ้าไม่รับคำท้าก็คงไร้เหตุผลสิ้นดี
หากเป็นเช่นนี้… แน่นอนว่าเขาก็ต้องยอมแข่งด้วยเป็นธรรมดา
“ได้ ข้ารับคำท้า แต่ขอให้ถึงเวลาปิดร้านก่อนก็แล้วกัน” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉียนเป่าชะงักจากนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เถ้าแก่ปู้ ท่านรับคำท้าพวกข้าจริงรึ”
ปู้ฟางพยักหน้าอย่างตายด้าน
“ถ้าเช่นนั้นพวกข้าสามารถเลือกสถานที่แข่งได้ใช่หรือไม่” เฉียนเป่าถาม เขายังจำคำสั่งของซงเถาได้ เมื่อนึกถึงพลังกดดันสุดสยองพองขนของซงเถาแล้ว เขาก็ตัดสินใจทำตามที่ได้รับคำสั่งมาทันที
“แล้วแต่” ปู้ฟางไม่ได้สนใจจะพูดอะไรอีก เขาหันหลังกลับแล้วเดินเข้าครัวไป
พ่อครัวเจ้าและเฉียนเป่าหันมามองหน้ากัน ต่างรับรู้ได้ถึงชัยชนะในแววตา จากนั้นเฉียนเป่าก็ตะโกนไปทางครัว “ถ้าเช่นนั้นเถ้าแก่ปู้ ข้าไปก่อนนะ พอท่านปิดร้านแล้
