่ร้านของข้าเพื่อไถ่โทษที่เคยล่วงเกินท่านไว้เถิดขอรับ! ท่านผู้ยิ่งใหญ่โปรดใจเย็นลงก่อนได้หรือไม่ขอรับ…” เฉียนเป่าพูดด้วยร่างสั่นเทา
ซงเถากำลังจะตบคนทั้งสองให้แหลกตายคามือ แต่เมื่อได้ยินว่าเฉียนเป่าเป็นเจ้าของร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ เขาก็ลดมือลง จากนั้นก็สลายพลังกดดันรอบกายทิ้ง
“ในเมื่อสองคนนี้มาจากร้านปักษาเพลิงนิรันดร์… ก็ช่างเถิด” เขาคิด
“ฮึ หากไม่ใช่เพราะว่าพวกเจ้าทั้งสองคนมาจากร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ ข้าคงตบพวกเจ้าตายคามือไปแล้ว!” เขาพูดเสียงเย็น พลังปราณรอบกายค่อยๆ สลายหายไป หน้าตาของซงเถากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง “ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าทั้งสองจะไปที่ร้านใจไม้ไส้ระกำนั่นเพื่อท้าเถ้าแก่ปู้แข่งใช่หรือไม่”
เฉียนเป่าชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบพยักหน้าตอบ “ใช่แล้วขอรับ! พวกเรากำลังจะไปที่นั่นเพื่อท้าดวลเถ้าแก่ปู้… แต่หากท่านไม่อนุญาต พวกเราก็ไม่ทำขอรับ”
แม้พ่อครัวเจ้าจะรู้สึกเจ็บปวดในใจเพราะกำลังจะเสียเงินพันเหรียญทองไปต่อหน้าต่อตา แต่หลังจากที่คิดดูดีๆ เขาก็พบว่าชีวิตของตนนั้นสำคัญกว่าเงินทองนัก ด้วยเหตุนี้จึงพยักหน้ารับคำด้วยเช่นกัน
“เจ้าจะกลับลำไปเพื่ออะไร ไปแข่งเสียสิ! พวกเจ้าต้องไปแข่ง! แล้วก็ต้องไปแข่งกลางแจ้งด้วย!” ดวงตาของซงเถากลอกขึ้นข้างบนเล็กน้อยก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
ทั้งเฉียนเป่าและพ่อครัวเจ้าประหลาดใจไปครู่หนึ่ง ทั้งสองหันมามองหน้ากัน แปลว่าขอทานสกปรก… หมายถึงนายท่านผู้ยิ่งใ
