หญ่คนนี้ไม่ใช่คนของร้านใจไม้ไส้ระกำหรอกรึ
“พวกเจ้าจะไปท้าเถ้าแก่ปู้แข่งเรื่องทักษะการใช้มีดใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้นเหตุใดจึงไม่แข่งมันที่ทางเข้าตรอกเสียเลยเล่า แข่งในที่แจ้งเช่นนี้จะไม่บริสุทธ์ยุติธรรมมากกว่ารึ” ซงเถาถาม
“นี่… จะต่างกันอย่างไรหรือขอรับ การแข่งในอากาศหนาวยิ่งทำให้ยากขึ้นไปอีกด้วยซ้ำ” พ่อครัวเจ้าบ่นอุบอิบ
“แค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ มีปัญหารึ” ซงเถาถามเสียงเย็นพร้อมจ้องพ่อครัวเจ้าเขม็ง เขาไม่กล้ากร่างใส่ร้านเนื่องจากมีอสูรเวทในตำนานเฝ้าอยู่ แต่เขาสามารถกร่างใส่มดปลวกสองตัวนี้ได้แน่นอน
ท้ายที่สุดแล้วเฉียนเป่าก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรับคำสั่งจากซงเถา ทั้งสองเดินตรงไปที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางทีละก้าว โดยมีซงเถาจ้องอยู่ทุกชั่วขณะจิต
ซงเถารู้สึกพึงพอใจในมันสมองอันชาญฉลาดของตนเองเหลือเกิน “ฮ่า ข้าอาจจะกระดิกตัวทำอะไรไม่ได้ในร้าน แต่จะง่ายกว่าเยอะหากเราย้ายมาอยู่ที่ปากทางเข้าตรอกแทน ต่อให้อสูรเวทระดับเก้านั่นเข้ามายุ่มย่าม ข้าก็จะหนีได้ทันแน่นอน! ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังจะฉกตัวเด็กสองคนนั้นออกมาได้ด้วย!”
เฉียนเป่าถูมือเข้าด้วยกัน พร้อมพ่นลมหายใจสีขาวออกมาเป็นสาย ขณะก้าวเข้าร้านของปู้ฟาง ทันทีที่เข้ามาในตัวร้าน เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองก้าวเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบอันแสนอบอุ่น หิมะพัดโหมหมุนวนอยู่ภายนอก แต่ภายในร้านกลับทั้งอบอุ่นและสบายกาย
กลิ่นหอมค่อยๆ ลอยมาเข้าจมูก เฉียนเป่าพลันดื่มด่ำกับกลิ่นของน
