“ขอคำชี้แนะรึ” ปู้ฟางมองเฉียนเป่าและพ่อครัวเจ้าที่อยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาเม้มปากแล้วเอ่ย “หากระดับความสามารถของพ่อครัวเจ้ายังเหมือนคราวที่แล้ว ข้าคงต้องขออนุญาตไม่รับคำท้า เนื่องจากความสามารถต่ำเกิน”
“ความสามารถต่ำเกินรึ…” กล้ามเนื้อบนใบหน้าพ่อครัวเจ้ากระตุกอยู่ชั่วขณะ แต่เขาเองก็ตอกกลับไม่ได้ เพราะกลิ่นหอมที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศทำให้เขาเสียความมั่นใจจนไม่กล้าผยอง
เทียบกับสีหน้าหดหู่ของพ่อครัวเจ้าแล้ว เฉียนเป่าดูใจเย็นกว่ามาก เขามองไปทั่วร้านแล้วพูดด้วยรอยยิ้มกริ่ม “เถ้าแก่ปู้ วันนี้เราไม่ได้มาขอคำชี้แนะเรื่องการทำอาหาร แต่มาด้วยเรื่อง… ทักษะการใช้มีด!”
พ่อครัวเจ้าหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ก่อนประกาศออกมาอย่างภาคภูมิ คางเชิดสูง น้ำเสียงยโสโอหัง “ใช่แล้ว! วันนี้เรามาขอคำชี้แนะเถ้าแก่ปู้เรื่องทักษะการใช้มีด!”
……………………………..
