ะจายไปครึ่งค่อนเมือง
เจ้าดำจ้องซงเถาด้วยสายตาไร้อารมณ์ ก่อนกลอกตาบนเมื่อเห็นสีหน้าระมัดระวังของซงเถา มันเดินเยื้องย่างเหมือนแมวขี้เกียจเพื่อกลับไปประจำจุดเดิมแล้วนอนหลับไปในที่สุด
ในเวลาเดียวกันนั้นเองโอวหยางเสี่ยวอี้ก็ลากหยางเฉินเข้าไปในร้านได้สำเร็จ นางไม่สนใจซงเถาที่ยืนจังก้าอยู่ที่ปากทางเข้าตรอกแม้แต่น้อย ลมหนาวพัดผ่านส่งความหนาวเหน็บเข้าปะทะร่างกาย
“เจ้าบ้า นี่ไงร้านที่ข้าบอก นี่ละ… ร้านของนายท่านตัวเหม็น แม้เถ้าแก่ร้านจะเป็นคนพื้นๆ แต่ทำอาหารอร่อยมาก” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดหลังจากที่ลากหยางเฉินเข้าร้านมาเรียบร้อยแล้ว
หยางเฉินมองสำรวจรอบๆ ตัว จากนั้นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาก็เปลี่ยนเป็นเดียดฉันท์ทันที เด็กชายยกมือขึ้นกอดอก “ที่เจ้าโฆษณาแทบตายหมายถึงร้านรูหนูนี่น่ะรึ เครื่องตกแต่งก็ดาษดื่น ลูกค้าก็ดูเป็นตาสีตาสาธรรมดา… มันจะไปมีอะไรดีๆ ขายได้อย่างไรกัน เจ้าโกหกข้ารึ”
หยางเฉินไม่เชื่อสิ่งที่โอวหยางเสี่ยวอี้พูดแม้แต่น้อย เด็กหญิงออกอาการกระวนกระวายขึ้นมาทันที นางถลึงตาจ้องเด็กชายตรงหน้าแล้วเอ่ย “ข้าจะโกหกเจ้าไปเพื่ออะไร ถ้าข้าพูดปด ข้าจะให้นายท่านตัวเหม็นมาขอโทษเจ้าเลย!”
ปู้ฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันสะดุ้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงุนงงขณะคิด “ในเมื่อเจ้าเป็นคนพูดปด แล้วข้าต้องขอโทษทำไมเนี่ย ตรรกะพังไปหมดแล้ว”
“ฮึ! เจ้าคิดว่าข้าอยากได้คำขอโทษจากหมอนี่รึ” หยางเฉินเหลือบตามองปู้ฟางพร้อมหั
