จวนต่างๆ ของขุนนางทีละคน เพื่อรวบรวมพรรคพวกให้ได้มากที่สุด
การต่อสู้แย่งชิงราชบัลลังก์ขององค์ชายรัชทายาทและอวี่อ๋องเดินทางมาถึงโค้งสุดท้ายแล้ว
…
ณ จวนตระกูลเจ้า บ้านพักของเสนาบดีฝ่ายซ้าย เจ้ามู่เฉิง
ยศถาบรรดาศักดิ์ของเจ้ามู่เฉิงในจักรวรรดิวายุแผ่วนั้นยิ่งใหญ่เสียจนแม้แต่องค์ชายยังต้องปฏิบัติกับเขาอย่างดี จุดที่เขายืนอยู่นี้เป็นรองเพียงคนผู้เดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือเซียวเหมิงผู้ทำหน้าที่ปกป้องอาณาจักรจากภยันอันตรายทั้งปวง
เจ้ามู่เฉิงนั้นยังไม่นับว่าแก่ เขาดูแข็งแรงดี แม้ว่าผมดำแซมขาวจะทำให้ดูมีอายุไปบ้างก็ตาม
เสนาบดีฝ่ายซ้ายกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มีพนัก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมเอามือข้างหนึ่งตบพุงตนเอง
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหลังประตู ตามมาด้วยร่างร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง…
“ท่านพ่อ! บุตรของท่านกลับมาแล้วขอรับ” เจ้ารู่เก๋อในชุดคลุมปักลายเดินเข้าห้องมา จากนั้นก็ทำความเคารพเจ้ามู่เฉิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความเคารพ
“จัดการเรียบร้อยหรือยัง” เจ้ามู่เฉิงหรี่ตาแล้วเอ่ยถาม
“จัดการเรียบร้อยขอรับ แต่… เหตุใดท่านพ่อจึงส่งคนไปลักพาตัวโอวหยางเสี่ยวอี้หรือขอรับ ท่านไม่กลัวว่าตาบ้าโอวหยางฉีจะเป็นบ้าเอาหรือ” เจ้ารู่เก๋อมองเจ้ามู่เฉิงด้วยสายตางุนงง เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าตระกูลเจ้าจะเข้าไปยุ่มย่ามกับเรื่องยุ่งเหยิงนี้เพื่อสิ่งใดกัน
“จีฉางเฟิ่งตายแล้ว พอเขาตายไป หม้อใบใหญ่ที่เรียกกั
