ลังปั้นรอยยิ้มบนใบหน้าขณะมองผู้เฒ่าโอวหยางที่หน้าตาถมึงทึงเหมือนยักษ์ร้าย แน่นอนว่าตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดของผู้เฒ่าโอวหยางนั้นแปลว่าชายหนุ่มจะไปทำให้ขุ่นเคืองใจไม่ได้โดยเด็ดขาด
“ท่านผู้อาวุโส ข้าขอสาบานด้วยชีวิตตนเองเลยว่าข้าไม่เคยแตะโอวหยางเสี่ยวอี้แม้แต่ปลายผม!” ใบหน้าของจีเฉิงอันจริงจังขณะสาบานตนต่อหน้าผู้เฒ่าโอวหยาง
“ไอ้ชาติชั่ว! มันจะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่เจ้า หากเจ้าแตะเสี่ยวอี้แก้วตาดวงใจของข้าแม้แต่ปลายก้อย ข้าจะพังไอ้วังองค์ชายรัชทายาทสวะของเจ้าให้กลายเป็นซากไปให้หมดมันเสียเลย!” อารมณ์ของผู้เฒ่าโอวหยางนั้นไม่ดีเป็นอย่างมาก เขาทั้งชี้หน้าองค์ชายรัชทายาทพร้อมด่าหยาบคายฉาดๆ เสียจนองค์ชายรัชทายาทเองแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่
แต่องค์ชายก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจากต้องฝืนยิ้มต่อไปขณะมองผู้เฒ่าตระกูลโอวหยางปึงปังจากไปอย่างขุ่นเคือง
หลังออกจากวังองค์ชายรัชทายาทเรียบร้อย ชายชราก็ไปอาละวาดเช่นเดียวกันนี้ที่ตำหนักอวี่อ๋อง เขาด่าอวี่อ๋องเสียจนเปิดเปิง แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมว่าโอวหยางเสี่ยวอี้หายตัวไปอยู่ที่ใด
ทว่าหลังจากที่องค์ชายทั้งสองถูกผู้เฒ่าโอวหยางด่าจนสะบักสะบอมเรียบร้อย ทั้งสองก็ไม่กล้าชิงดีชิงเด่นกันอย่างเปิดเผยถึงเพียงนี้อีกต่อไป
ชายชรากลับมาที่จวนโอวหยาง เขาดูหมดราศีและหมดแรงไปเรียบร้อยหลังจากด่าองค์ชายทั้งสองไปมากมาย สีหน้าของผู้เฒ่าดูบอกบุญไม่รับเป็นอย่างยิ่ง
หากทั้ง
