ะรีบเร่งเดินทางต่อไป
เบื้องหลังโอวหยางเสี่ยวอี้ มีร่างสองสามร่างกำลังเดินสะกดรอยตามนางอยู่ จากนั้นก็เพิ่มความเร็วขึ้นในพริบตาจนล้อมนางเอาไว้ทุกด้าน
ดวงตาของเด็กหญิงเบิกกว้าง พลังปราณเที่ยงแท้ระเบิดออกจากกายเพื่อหนีออกจากวงล้อมนี้
ทว่าระดับพลังปราณของผู้โจมตีนั้นสูงนัก พวกเขาอยู่ที่ระดับห้าขั้นราชันยุทธการ โอวหยางเสี่ยวอี้จึงถูกจับตัวไปก่อนที่จะทันได้หนี
“ปล่อยข้า! บิดาข้าคือแม่ทัพโอวหยางนะ ท่านปู่ข้าคือผู้อาวุโสที่ได้รับความเคารพสูงสุดจากราชวงศ์! หากพวกเจ้าลักพาตัวข้า… จะต้องถูกซ้อมน่วมแน่!” โอวหยางเสี่ยวอี้เดือดดาลเป็นที่สุด! มีคนบังอาจถึงขนาดลักพาตัวบุตรสาวของแม่ทัพกลางวันแสกๆ ในนครหลวงเชียวหรือ!
เหล่าขั้นราชันยุทธการต่างเหลือบมองโอวหยางเสี่ยวอี้ พวกเขาไม่แม้แต่จะตอบนางด้วยซ้ำ ทำเพียงยัดผ้าขี้ริ้วใส่ปากเด็กหญิงแล้วแบกนางไป
“จงกลับไปรายงานนายน้อยว่าภารกิจสำเร็จแล้ว”
หนึ่งในโจรลักพาตัวพยักหน้า จากนั้นก็ใช้นิ้วเท้าดีดตัวบนพื้นเพื่อแยกออกจากกลุ่ม
…
ปู้ฟางกำลังนอนขดอยู่บนเก้าอี้ ตามองหิมะหนาที่กำลังตกลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น จากนั้นก็ขดตัวกลมขึ้นอีกตามสัญชาตญาณ
หิมะตก แน่นอนว่าอากาศก็ต้องหนาวเย็นขึ้นเช่นกัน
วันนั้นร้านมีคนน้อยมากเสียจนปู้ฟางเองยังงง ลูกค้าขาประจำที่มาทุกวันนั้นแทบไม่โผล่มาสักคนเดียว
“เป็นเพราะหิมะตกรึ” ชายหนุ่มพึมพำเสียงเบา ยังคงขดตัวอยู่บนเก้าอี้
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าส
