ูดกลิ่นหอมที่ลอยอบอวลอยู่ในร้าน
“เถ้าแก่ปู้ มีอาหารจานใหม่รึ” ชายอ้วนเอ่ยถาม
“อ้อ… ใช่” ปู้ฟางพึมพำขณะมองเจ้าอ้วนจิน ก๋วยเตี๋ยวหลอดยังคงเต็มปาก
เจ้าอ้วนจินกลืนน้ำลายเอื๊อก ท้องร้องออกมาโครกใหญ่อย่างอดไม่ได้ขณะมองปู้ฟางกินก๋วยเตี๋ยวหลอดคำสุดท้ายเข้าไป เขาหันไปมองรายการอาหารบนผนัง
“อาหารจานใหม่… คือก๋วยเตี๋ยวหลอดรึ หา มีสูตรปรับปรุงเหมือนข้าวผัดไข่ด้วยหรือนี่” เจ้าอ้วนจินอุทานเสียงดัง เมื่อมองราคาที่เขียนอยู่ข้างชื่ออาหารอีกครั้ง ก็เห็นว่าก๋วยเตี๋ยวหลอดสูตรธรรมดาขายอยู่ที่จานละสิบผลึก ส่วนก๋วยเตี๋ยวหลอดสูตรปรับปรุงนั้น… สวรรค์ช่วย! ขายที่จานละหกสิบผลึกเชียวรึ!
“เถ้าแก่ปู้… ราคามันจะต่างกันเกินไปแล้ว!” เจ้าอ้วนจินพูดขณะหันหน้ามามองปู้ฟางที่กำลังเก็บโต๊ะหลังกินเสร็จ
“พอได้ลองเจ้าก็จะเข้าใจเองว่าเหตุใดข้าจึงต้องตั้งราคานี้” ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนเดินกลับเข้าครัวไป เขาใส่จานเข้าไปในเครื่องล้างจานแล้วเดินกลับมาที่บริเวณห้องอาหาร
เจ้าอ้วนจินกำลังสองจิตสองใจ แม้เขาจะรวยล้นฟ้า แต่การใช้จ่ายวันละหลายร้อยผลึกนั้นก็ยังถือว่าเยอะอยู่ดี ถึงบ้านเขาจะเป็นเจ้าของเหมืองผลึกก็เถอะ
“ข้าเอาก๋วยเตี๋ยวหลอดสูตรธรรมดาก่อนก็แล้วกัน แล้วก็เอาซี่โครงเปรี้ยวหวาน เนื้อตุ๋นตำรับจีน แล้วก็ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงด้วย! กินข้าวผัดไข่ของเถ้าแก่ปู้แล้วข้าพัฒนาขั้นปราณได้เร็วมากทีเดียวเชียว” เจ้าอ้วนจินพูดกลั
