อาหารต่างพากันเทความสนใจไปที่กลิ่นดังกล่าว ทุกคนกลืนน้ำลายเอื๊อก หันไปมองทางห้องครัวที่ปู้ฟางอยู่
“นี่มันเนื้ออะไรกันนี่… กลิ่นหอมมากเหลือเกิน! ข้าไม่เคยได้กลิ่นเนื้ออะไรที่หอมถึงเพียงนี้มาก่อนเลย!” นี่คือสิ่งที่เหล่าชายอ้วนกำลังคิด ความคาดหวังต่ออาหารจานใหม่ที่ปู้ฟางกำลังจะนำออกมาจากครัวมีสูงมาก
ไม่นานนักร่างสูงโปร่งก็เดินออกจากครัวมา นิ้วเรียวยาวของเขาจับจานกระเบื้องเอาไว้ ข้างในจานมีก๋วยเตี๋ยวหลอดโปร่งใสเหมือนแก้วสวยวางอยู่ตรงกลาง…
ดวงตาของทุกคนที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเปลี่ยนเป็นผิดหวังทันที หน้าตาของมันก็ยังคงเป็นก๋วยเตี๋ยวหลอดเหมือนเดิม…
แต่เจ้าอ้วนจินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย เนื่องจากเขาเป็นคนที่จะได้กินมัน ด้วยเหตุนี้ชายอ้วนจึงนั่งรอให้ก๋วยเตี๋ยวหลอดมาถึงโต๊ะตัวเองอย่างสุขใจ
“เจ้าพวกโง่! นี่มันก๋วยเตี๋ยวหลอดสูตรปรับปรุงที่ราคาจานละหกสิบผลึกเลยนะ! จะตัดสินมันที่หน้าตาได้อย่างไรกัน ต้องดูที่ความงามภายในสิ!” เนื้อบนหน้าของเจ้าอ้วนจินกระเพื่อมไม่หยุด
“ก๋วยเตี๋ยวหลอดสูตรปรับปรุง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดเรียบๆ
เจ้าอ้วนจินเหลือบตามองปู้ฟาง ก่อนหยิบก๋วยเตี๋ยวหลอดขึ้นมาแล้วจิ้มซอสเล็กน้อย มือของเขาสั่นเทาขณะเอาก๋วยเตี๋ยวหลออดเข้าปาก
คำนี้… ยี่สิบผลึก!
เจ้าอวนจินรู้สึกเหมือนตนเองไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวหลอดอยู่… แต่เป็นผลึกหายากราคาแพง!
ด้วยเหตุนี้เขาจึงระมัดระวังเป็นอย่างมาก หลังจากที
