ยู่บนพื้นตัวสั่นสะท้าน…
ปู้ฟางชี้มีดไปที่วานรปราณ เขาเชิดคางขึ้นแล้วเอ่ย “เจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นวัตถุดิบของข้า จง… ไสหัวไปเสีย!”
วานรปราณตัวสั่นเทิ้ม มันแยกเขี้ยวใส่ปู้ฟาง แต่ดวงตาก็ยังเต็มไปด้วยความกลัวและความไม่ยอมจำนน
สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงโตเต็มที่แล้ว จะให้มาทิ้งไปเช่นนี้… ในฐานะอสูรเวทระดับเจ็ดที่เพิ่งบรรลุขั้นปราณมาหมาดๆ มันย่อมไม่อยากเสียโอกาสงามนี้ไป
“หือ ไม่ยอมไปรึ” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาวาดมีดทำครัวไปมาสองครั้งก่อนเดินเข้าไปหาวัวมังกรพเนจร
วัวมังกรพเนจรฝังหัวของมันลงไปในพื้นดินจนมิด หางมังกรม้วนเป็นวง มันไม่ขยับกายแม้แต่ชุ่นเดียว เนื่องจากมีสายโลหิตของมังกรไหลเวียนอยู่ในกาย อสูรวัวตัวนี้จึงยอมจำนนโดยสิ้นเชิง
ปู้ฟางไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองวานรปราณด้วยสายตาไร้อารมณ์ จากนั้นก็วาดมีดตัดเขาของวัวมังกรพเนจรราวกับกำลังหั่นเต้าหู้…
วัวมังกรพเนจรรู้สึกเหมือนตนเองโดนข่มเหงโดยไร้เหตุผล… มันคิดในใจ “หากเจ้าอยากให้ไอ้นั่นมันไสหัวไปก็ไปรังแกมันสิ มาข่มเหงข้าไปเพื่ออะไร คิดว่าวัวเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเลยจะข่มเหงอย่างไรก็ได้รึ…”
ในฐานะที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของวัวมังกรพเนจรมายาวนาน วานรปราณรู้ดีว่าเขาของวัวมังกรพเนจรนั้นทั้งแข็งและคมเพียงใด… แต่เขานั้นกลับถูกตัดอย่างง่ายดายด้วยฝีมือของมนุษย์ที่มีพลังกดดันน่าหวั่นเกรงคนนี้… “ก็ได้ ท่านวานรผู้นี้จะไม่หาเรื่องมนุษย์เจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างเจ้าก็แล
