ท่านจะได้ไม่เสียอารมณ์” ชายหนุ่มหยิบกระบี่ยาวมาถือไว้ในมือ อีกมือกำเนื้อย่าง ความคมของกระบี่แฝงไปด้วยไอเย็นจับใจ
ปู้ฟางนั้นกำลังกินเนื้อย่างส่วนของตน พร้อมคิดถึงข้อด้อยของอาหารจานนี้ไปด้วย
ส่วนศิษย์น้องหญิงของเขาก็กำลังตั้งหน้าตั้งตากินโดยไม่สนใจสิ่งรอบกาย
เมื่อถังอิ่นเห็นว่าไม่มีใครสนใจตน เขาก็รู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มยิ้มยิงฟันแล้วกินเนื้อย่างอีกคำ จากนั้นก็หัวเราะ ปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ในกายให้ระเบิดออกมา พลังปราณเหล่านั้นพุ่งเข้าโอบล้อมร่างกายของเขาไว้เหมือนมังกรคำราม
“ฮ่าๆๆๆ! ในอดีตกาลวีรบุรุษมักร่ำสุราขณะฆ่าอสูรร้าย! แต่ตอนนี้ข้าถังอิ่น กำลังกินเนื้อย่างพร้อมสังหารอสูรไปด้วย!”
ถังอิ่นกระโจนเข้าไปในดงอสูรเวท ระดับความแข็งแกร่งของอสูรเวทที่ถูกกลิ่นเนื้อย่างดึงดูดเข้ามาอยู่ที่ประมาณระดับห้า ทุกตัวล้วนมีถิ่นที่อยู่ประจำของตน หากไม่ใช่เพราะความหอมยั่วยวนใจของเนื้อย่าง พวกมันคงไม่มีทางออกจากอาณาเขตของตนเองอย่างแน่นอน
กระบี่ของถังอิ่นส่องประกายในความมืด เขาเคลื่อนตัวอยู่ในดงอสูรเวทอย่างพลิ้วไหว เสื้อผ้าโบกสะบัดสบายตัว ระหว่างต่อสู้เขากัดกินเนื้อไปด้วยเป็นครั้งคราว แต่ยังคงรักษาภาพลักษณ์ความสงบนิ่งของนักรบอยู่
ช่างเป็นเรื่องประหลาดยิ่งนักที่ได้เห็นภาพคนต่อสู้กับอสูรเวทไปกินเนื้อย่างเสียบไม้ไป…
เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง ถังอิ่นก็เดินกลับมาพร้อมด้วยกระบี่ในมือข้างหนึ่ง และเนื้อย
