ใด
ทั้งสามเดินทางเข้าบริเวณป่ารก ป่านี้กินพื้นที่กว้างใหญ่ภายในดินแดนป่ารกชัฏ นานๆ ทีทั้งสามจะเจออสูรเวทระดับสามและระดับสี่ประปราย และถังอิ่นก็เป็นคนสังหารหมดทุกตัว ไม่จำเป็นต้องให้ปู้ฟางเข้าช่วยเหลือ
พวกเขาเดินต่อไปอีกสักพัก จนออกจากบริเวณป่ารกเข้าสู่บริเวณป่าหินในที่สุด บริเวณนี้เป็นพื้นกรวดรกร้างกว้างใหญ่
“พอข้ามป่าหินไปแล้วก็จะถึงหุบเขาปักษาเพลิงพ่าย… ศิษย์พี่ เรามาพักค้างคืนที่นี่กันก่อนดีไหม” ถังอิ่นถามปู้ฟางด้วยรอยยิ้ม
ลู่เซียวเซียวเองก็รีบพูดเช่นกัน “ใช่แล้ว ศิษย์พี่! มาพักกันก่อนเถิด! ข้าเหนื่อยเหลือเกิน!”
“ดินแดนป่ารกชัฏนั้นอันตรายมากตอนกลางคืน ถึงศิษย์พี่จะแข็งแกร่งมาก แต่เราก็ยังควรพักค้างแรมที่นี่ก่อนเพื่อความปลอดภัย แล้วพรุ่งนี้ค่อยเดินทางกันต่อดีหรือไม่”
ปู้ฟางมองท้องฟ้าที่มิดลง จากนั้นก็พยักหน้าแล้วเอ่ยตอบ “พักค้างคืนก่อนก็ดีเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าจะทำอาหารให้พวกเจ้ากินหากพวกเจ้านำทางข้า เช่นนั้นก็ช่วยเอาเนื้อตรงกระดูกสันหลังของหมูวิญญาณเพลิงอัสนีมาให้หน่อยก็แล้วกัน”
ทั้งสามเจอจุดที่ดูเงียบสงบพักพิงได้ที่ข้างหลังหินก้อนใหญ่
ปู้ฟางเดินเข้าป่าไป ก่อนกลับออกมาพร้อมกิ่งไม้แห้งในมือ เขาหันไปหาถังอิ่นแล้วถาม “เจ้ารู้วิธีก่อไฟไหม”
ถังอิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคิด “อย่า… อย่าบอกนะว่าศิษย์พี่จะทำอาหารให้เราจริงๆ” เขายังคงคิดว่าปู้ฟางล้อเล่นอยู่ ไม่ได้คิดว่าชายหนุ่มตรงหน
