างอะไรกับการใช้ค้อนทุบถั่วให้แตกเลยสักนิด
ปู้ฟางหยิบกิ่งไม้ออกมาสองสามกิ่งแล้วเหลาปลายให้แหลม กลิ่นประหลาดลอยออกจากเนื้อไม้ที่ถูกเหลา
หลังจากใช้ไม้เสียบเนื้อเสร็จ ปู้ฟางก็สร้างที่วางบนกองไฟที่ถังอิ่นจุดรอไว้ เขาวางเนื้อเสียบไม้ลงบนที่วางเพื่อค่อยๆ ย่างมันอย่างช้าๆ
เนื้อเสียบกิ่งไม้สามชิ้นถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบลงบนเตาเฉพาะกิจ และกำลังถูกย่างให้ค่อยๆ สุก
“ศิษย์พี่… ท่านดูมีทักษะเป็นอย่างมาก ดูเหมือนเป็นพ่อครัวจริงๆ” ถังอิ่นพูดอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี แปลว่าปู้ฟางตั้งใจจะทำอาหารให้พวกเขามาตั้งแต่แรกเลยหรือ
ชายหนุ่มหันไปมองถังอิ่น “ก็ข้าเป็นพ่อครัว”
พอพูดจบเขาก็หยิบขวดเครื่องปรุงรสออกมา มีทั้งเกลือ พริกไทย ผงขมิ้น และอื่นๆ อีกมากมาย
ถังอิ่นและลู่เซียวเซียวมองขวดเหล่านั้นอย่างพูดไม่ออก ต่างคนต่างคิดว่า “สรุปเป็นพ่อครัวจริงๆ สินะ”
“สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่ของเรา… การมาที่ดินแดนป่ารกชัฏก็ไม่ต่างอะไรกับการมาเดินเล่นในสวนสำหรับท่านเลยล่ะสิ ถึงกับเอาเครื่องปรุงมาเตรียมอาหารด้วย” ลู่เซียวเซียวหัวเราะแห้งๆ
ปู้ฟางตอบ “ถ้าไม่ถูกห้ามเอาไว้ข้าคงเอาอุปกรณ์ทำครัวอื่นๆ มาด้วยแล้ว จากนั้นข้าก็จะสามารถทำอาหารที่อร่อยกว่านี้ได้ พวกเจ้านี่ช่างโชคร้ายจริงๆ”
ลู่เซียวเซียวและถังอิ่นมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจนด้วยคำพูด
พอไม่มีใครพูดอะไรไปอีกพักใหญ่ บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงไม้แตกปะทุในกอง
