รู้สึกตัวหรือ
“หน้าที่ของเจ้ามีเพียงต้องไปทำลายน้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิง หลังจากที่ฆ่าคนของพี่ชายข้าตายหมด เจ้าต้องทำลายศพให้ไม่เหลือไว้แม้แต่ซากให้ตามตัว แต่… เหตุใดจึงสะเออะไปยั่วโมโหร้านลึกลับนั่น” เสียงของอวี่อ๋องพลันเย็นเยียบ เขาลุกจากเก้าอี้ขึ้นยืน หลังตั้งตรงพร้อมแผ่ไอพลังน่าเกรงขามออกมา
พลังของผู้สูงศักดิ์กดทับลงมาบนร่างของหุนเชียนอวิ่น
ชายชราถอนหายใจในอก สมแล้วที่เป็นบุตรชายของจักรพรรดิฉางเฟิ่ง อวี่อ๋องนั้นยิ่งใหญ่สมศักดิ์ศรีจริงๆ แม้พละกำลังจะน้อยกว่า แต่พลังกดดันกลับไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าหุนเชียนอวิ่นแม้แต่น้อย…
แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก ตอนนี้ตัวอวี่อ๋องเองยังไม่กล้าตัดสายสัมพันธ์กับสำนักวิญญาณโดยสิ้นเชิง ซึ่งแปลว่าเขาคงยังไม่ถูกฆ่า
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงเสียด้วย พลังกดดันของอวี่อ๋องค่อยๆ สลายหายไป เขามองหุนเชียนอวิ่นด้วยสายตาไร้อารมณ์
“คราวนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก็แล้วกัน แต่รู้เอาไว้ว่าความอดทนของข้ามีจำกัด หากเจ้าทำภารกิจพังอีก เรื่องคงไม่จบง่ายๆ แค่นี้แน่” อวี่อ๋องพูดอย่างไร้ความรู้สึกพลางเอามือไพล่หลัง พลังปราณเที่ยงแท้ที่วนอยู่รอบกายแทบฉีกอากาศให้ขาดออกจากกัน
หุนเชียนอวิ่นสูดหายใจเข้าลึก พลังปราณของอวี่อ๋องอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับห้าขั้นราชันย์ยุทธการแล้ว อีกก้าวเดียวก็จะบรรลุระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการ
หลังหุนเชียนอวิ่นจากไป เหลืออวี่อ๋องอยู่เพียงลำพังในวัง
