ญญาณเต้นตุบอยู่ ชายชราค่อยๆ ก้าวออกจากเงามืด แผ่นหลังโก่งงอ
ซูฉีตกอยู่ในความสิ้นหวังเป็นที่เรียบร้อย แม้เขาจะเดินหมากอย่างระมัดระวังที่สุด แต่ก็ยังตกหลุมพรางที่อวี่อ๋องวางเอาไว้จนได้
ซูฉีคิดมาตลอดว่าไม่ว่าอวี่อ๋องจะคลั่งเพียงใด แต่ก็คงทำเพียงส่งนักฆ่ามากฝีมือมาทำลายอาหารโอสถทิพย์นี้เท่านั้น เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าอวี่อ๋องจะถึงขั้นสมคบคิดกับสำนักนอกอาณาจักรเช่นนี้!
สำนักน้อยใหญ่เหล่านั้นต่อสู้กับอาณาจักรมาได้หลายต่อหลายปี เนื่องจากมีวิชาและอาวุธลับเฉพาะตัว พวกเขาจึงสามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้ภายใต้การโจมตีอย่างหนักหน่วงของจักรพรรดิฉางเฟิ่งตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ผู้ฝึกตนในจักรวรรดิทุกคนรู้ดีว่าสำนักเหล่านี้ทรงพลังมาก และไม่ควรเข้าไปยุ่มย่ามด้วยเป็นอันขาด
วงแหวนปราณเป็นหนึ่งในกลวิธีลับที่สำนักมักใช้ในการต่อสู้
“อวี่อ๋องถึงกับกล้าสมคบคิดกับสำนักเลยรึ… ไม่กลัวท่านจักรพรรดิรู้เข้าหรืออย่างไรกัน!” ซูฉีกัดฟันกรอดแล้วตะโกนออกมา
หุนเชียนอวิ่นอุทานเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ ดวงตาหันมามองซูฉี จากนั้นก็หัวเราะแล้วเอ่ย “จักรพรรดิจะไปรู้ได้อย่างไร หลังจากที่พวกเรากำจัดเจ้าทิ้ง… ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้แล้ว”
ซูฉีกำลังจะพูดต่อ แต่ผู้ฝึกตนจากสำนักวิญญาณหน่ายกับการต่อความยาวสาวความยืดของเขาแล้ว จึงส่งพลังปราณเที่ยงแท้ออกจากร่างทันที ร่างสีดำที่อยู่ด้านบนซูฉีรวมถึงคนอื่นๆ เริ่มเปิดฉากโจมตี
มือยักษ์ก่อตัวจากพลังปรา
