่อ๋องจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นดาบที่กลับมาทิ่มแทงเขาเสียได้
องค์ชายรัชทายาทไม่รู้จะทำอย่างไรดี อดรู้สึกเสียใจไม่ได้ที่ตนเองตัดสินใจใช้ไม้นี้จนทำให้ต้องตกที่นั่งลำบากในตอนนี้ ความหวังเดียวของเขาคือการที่ซูฉีนำน้ำแกงกลับมาได้สำเร็จ ซึ่งเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาไม่ตกหลุมพรางที่ตนเองขุดขึ้นมา
……
ณ ตำหนักอวี่อ๋อง
อวี่อ๋องกำลังยืนอยู่หน้าสระน้ำ ในมือถือผงผลึกและกำลังให้อาหารปลาอย่างสบายอกสบายใจ เขามองดูปลาในสระต่อสู้แย่งชิงผงผลึกกัน รอยยิ้มบนใบหน้าเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ
…
ปู้ฟางที่กำลังนอนขดอยู่บนเก้าอี้รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากระยะไกล ชายหนุ่มมุ่นคิ้วทันทีพร้อมผุดลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่ประตูร้านแล้วมองออกไปที่ปากทางเข้าตรอก
สิ่งที่ชายหนุ่มเห็นคือรูปร่างประหลาดเหมือนอมนุษย์ขนาดยักษ์กำลังปิดทางเข้าตรอกอยู่
“ทำบ้าอะไรกันอยู่ตรงนั้นน่ะ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าทำเช่นนั้นร้านข้าก็ไม่มีลูกค้ากันพอดี” ปู้ฟางขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
ลำพังพิกัดที่ร้านเขาตั้งอยู่ก็ไกลปืนเที่ยงมากแล้ว แล้วไอ้พวกนี้ยังเลือกมาตีกันที่ปากทางเข้าตรอกของเขาอีก ทำเช่นนี้แปลว่าตั้งใจมาปิดทางทำกินของเขารึ
โอวหยางเสี่ยวอี้เองก็ยื่นหน้าออกมาดูด้วยความสนอกสนใจเช่นกัน เมื่อนางเห็นร่างสัตว์ประหลาดยักษ์ที่ยืนทะมึนอยู่ ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นสีชมพูด้วยความตกใจ
“นายท่านตัวเหม็น พวกนั้นทำอะไรกันอยู่รึ” เด็กหญิงถามด้วยความงุนงง
“ก่อเ
