เขาไม่รู้แม้แต่น้อยว่าลูกชิ้นตรงหน้ามีข้อผิดพลาดเยอะถึงเพียงนี้
ก่อนหน้านี้เขายังพออยากอาหารอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ความอยากอาหารนั้นได้มลายหายไปสิ้นแล้ว ชายหนุ่มถุยลูกชิ้นที่เคี้ยวไปครึ่งเดียวกลับลงชามของตน
“เถ้าแก่ปู้… มาที่นี่เพื่อก่อเรื่องจริงๆ เสียด้วย อาหารที่ชั้นหนึ่งของร้านถูกวิพากษ์วิจารณ์เสียไม่เหลือชิ้นดีถึงเพียงนี้ แต่ด้วยทักษะการทำอาหารของเถ้าแก่ สิ่งที่เขาพูดย่อมเป็นความจริงอย่างแน่นอน” ชายหนุ่มคิด
อาหารจานที่สองซึ่งคือปลานึ่งถูกนำมาวางที่โต๊ะเรียบร้อย กลิ่นหอมสดชื่นโชยออกจากปลาพร้อมด้วยไอน้ำอุ่น
หน้าตาของปลานึ่งดูสวยงามครบถ้วน บนตัวปลามีการบั้งเอาไว้สองสามรอย เนื้อปลาเองก็สุกจากการนึ่งจนทำให้รอยบั้งเปิดออก เผยให้เห็นเนื้ออ่อนนุ่มภายใน น้ำแกงปลาสีอ่อนล้อมรอบปลานึ่งอยู่บนจาน
คราวนี้ไม่มีใครหยิบตะเกียบขึ้นมาสักคน ทุกคนจ้องไปที่ปู้ฟาง รอให้เขาให้คะแนนอาหารก่อนค่อยกิน
ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วหยิบตะเกียบของตนเองขึ้นมา เขาใช้ตะเกียบจิ้มไปที่เหงือกปลาก่อนเป็นอันดับแรก รู้สึกได้ถึงแรงต้านเล็กน้อยที่ผลักตะเกียบออกมา ทำให้เขาพยักหน้าขณะคิด “ดูเหมือนว่าคนที่ทำอาหารจานนี้จะควบคุมความร้อนได้ดีทีเดียว”
เขาจุ่มปลายตะเกียบลงไปในน้ำแกงปลาแล้วเอาขึ้นมาใส่ปาก น้ำแกงมีรสคาวปลาเล็กน้อย แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันที
“ถุย!” ปู้ฟางหันหน้าออกจากโต๊ะแล้วถุยน้ำลายออกมาเบาๆ จ
