“มาทำงานให้ข้าเถิด มาอยู่ที่ครัวหลวงของข้า ข้ายินดีมอบเงินเดือนให้เจ้า… หมื่นผลึก!”
จักรพรรดิมองปู้ฟางด้วยดวงตาเป็นประกายขณะชี้นิ้วที่สั่นเทา
ปู้ฟางมองจักรพรรดิด้วยสีหน้าว่างเปล่า สังเกตเห็นว่านิ้วของชายชราสั่นระริก ดวงตาของเขาดูเหม่อลอยไปชั่วขณะ “หือ เมื่อครู่นี้จักรพรรดิบอกว่าเงินเดือนของข้าจะเป็นเท่าใดนะ หมื่นผลึกรึ”
“นายท่าน ในฐานะชายผู้ที่จะเป็นพ่อครัวเทพ ท่านควรเด็ดเดี่ยวแน่วแน่กับเป้าหมาย ไม่หวั่นไหวต่ออำนาจของเงินตรา ท่านต้องมั่นคงในจุดยืนของตนเองเข้าไว้ อย่ายอมสยบให้กับการถูกเอาเงินฟาดหัว! จงใช้สองมือของตนเองสร้างอนาคตที่สดใสเถิดพ่อหนุ่ม”
เสียงให้กำลังใจแบบด้านชาของระบบทำลายฝันหวานของปู้ฟางเสียจนแตกเป็นเสี่ยงๆ จุดยืนของเขาถูกสั่นคลอนเล็กน้อยจากข้อเสนอเมื่อครู่นี้ มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
จากนั้นปู้ฟางก็หันไปมองจักรพรรดิด้วยสายตาไร้อารมณ์ ดวงตามั่นคง แล้วถามเรียบๆ “ทำไมข้าต้องทำงานให้ท่านด้วย”
รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าจักรพรรดิแข็งทื่อไปทันที ชายชราตอบพร้อมมุ่นคิ้ว “เพราะว่าข้าเป็นจักรพรรดิอย่างไรเล่า ข้าคือผู้นำสูงสุดของอาณาจักรแห่งนี้ เพียงเท่านี้ข้าก็น่าจะมีคุณสมบัติพอจะจ้างเจ้าเป็นพ่อครัวหลวงแล้วมิใช่รึ”
“มีพ่อครัวมากมายในโลกใบนี้ที่อยากเข้าครัวมาทำงานเป็นพ่อครัวหลวง เพื่อทำอาหารให้ข้ากิน…”
“ตำแหน่งจักรพรรดินี่มีหน้ามีตาขนาดนั้นเชียวรึ หากพวกนั้นอยากเข้าครัวหลวงไป
