รสชาติอร่อยเกินต้านของซอสก็กระจายไปทั่วปาก ทำให้เหลียนฟู่ตกอยู่ในวังวนของรสชาติเนื้อเข้มข้น
“อืม อร่อยมาก!” เหลียนฟู่พึมพำโดยไม่รู้ตัวพร้อมจีบมือ
“ท่านขันที ท่านยังคิดว่าอาหารของนายท่านตัวเหม็นสู้ร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ไม่ได้อยู่อีกหรือไม่” โอวหยางเสี่ยวอี้ถามเหลียนฟู่อย่างสงบนิ่ง นางมองหัวหน้าขันทีเหลียนฟู่ที่กำลังตกอยู่ในโลกของอาหารรสเลิศด้วยสายตาภาคภูมิใจ
เหลียนฟู่ที่เพิ่งกินซี่โครงเปรี้ยวหวานหมดกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากเบาๆ พร้อมทั้งเรอออกมาเป็นระยะ
“ข้าต้องยอมรับว่า… เอิ๊ก! อาหารร้านนี้อร่อยมากจริงๆ คุ้มค่าทุกเหรียญทุกผลึก ยิ่งไปกว่านั้นยังอัดแน่นไปด้วยพลังปราณปริมาณมากที่ช่วยในการฝึกปราณอีกด้วย ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว” เหลียนฟู่พยักหน้าจากนั้นก็ดูดปากด้วยความอิ่มเอม
“อาหารของเจ้าอร่อยมากจริงๆ ข้าไม่ได้คาดคิดแม้แต่น้อยว่าพ่อครัวตัวน้อยอย่างเจ้าจะมีความสามารถในการทำอาหารถึงเพียงนี้ เป็นความผิดของข้าเองที่มองข้ามไป” เหลียนฟู่ชมปู้ฟางด้วยใจจริงขณะเหลือบไปเห็นอีกฝ่ายเดินออกมาจากครัว ขันทีผมขาวรู้สึกทึ่งในความสามารถของชายหนุ่มเป็นอย่างมาก
แน่นอนว่าปู้ฟางย่อมน้อมรับคำชมฝีมือปลายจวักของตนอยู่แล้วหากมีคนชม จึงพยักหน้ารับรู้
“เอาล่ะ เจ้าพ่อครัวน้อย ห่ออาหารทุกรายการให้ข้านำกลับบ้านเสีย” เหลียนฟู่พูดขณะใช้ฝ่ามือลูบจี้หยกที่ห้อยอยู่ที่เอว ทันใดนั้นผลึกจำนวนมากก็ปรากฏขึ้น
“กฎของร้านให
