เลได้” เหยียนฟู่เย้ยพร้อมทำมือจับจีบ จ้องไปที่เจ้าขาวด้วยสายตาประเมิน “หุ่นเชิดนี่แข็งแกร่งพอตัว ถึงกับล้มพวกขั้นราชันยุทธการห้าคนได้ในการโจมตีครั้งเดียว”
โอวหยางซงเหิงเองก็มองไปที่เจ้าขาวเช่นกัน เขาไม่คิดว่าสิ่งที่เซียวอี้พูดจะเป็นความจริง หุ่นเชิดนี้แข็งแกร่งมาก กว่าตัวเขาเสียอีก
โอวหยางเสี่ยวอี้ดึงชุดเกราะของบิดาเอาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่ารัก “ท่านพ่อ อย่าสู้กับเจ้าขาวเลยนะ ถึงนายท่านตัวเหม็นจะคร่ำครึไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่คนแย่นะเจ้าคะ”
“โถ่ ลูกสาวตัวน้อยแก้วตาดวงใจของพ่อ พ่อจะเชื่อเจ้านะ” โอวหยางซงเหิงหรี่ตา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะลูบหัวเด็กหญิงน่ารัก
“อย่างกับข้าจะรนหาที่ตายไปสู้กับหุ่นเชิดนั่น… ขนาดพวกขั้นราชันยุทธการห้าคนยังโดนมันอัดเรียบด้วยการโจมตีครั้งเดียว ข้ามีปราณเพียงระดับหกเท่านั้น ต่อให้ออกไปตรงนั้นก็คงโดนซัดหมอบไม่ต่างกัน ปล่อยไอ้หุ่นเชิดนี่ให้ตาเฒ่าเซียวกับไอ้ขันทีนั่นจัดการดีกว่า ตัวข้าดันทุรังไปก็รนหาที่เปล่าๆ”
ขณะคิดเรื่องนี้อยู่ ใบหน้าของโอวหยางซงเหิงก็ดูเอาอกเอาใจบุตรสาวสุดที่รักขึ้นไปอีก “หากลูกสาวที่น่ารักของพ่อต้องการเช่นนั้น พ่อก็จะไม่เข้าไปยุ่งด้วยก็แล้วกันนะ”
“เถ้าแก่ปู้ ท่านตั้งใจจะซ่อนตัวผู้ร้ายจากสำนักพวกนั้นเอาไว้ในร้านจริงๆ รึ” เซียวเหมิงพูดเสียงต่ำ สีหน้าจริงจัง หากปู้ฟางยังคงให้ที่หลบซ่อนกับเซียวเยวี่ยอยู่ เขาคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องบุกเข้าไป
