วไปหยุดอยู่ข้างปู้ฟาง
“เมื่อครู่เขาบอกว่าอย่าก่อความไม่สงบภายในร้านมิใช่รึ… พวกเจ้าไม่เข้าใจกันหรืออย่างไร”
เจ้าดำหันหน้าไปมองเซียวเยวี่ยและเหลียนฟู่ มันเปิดปาก พูดออกมาด้วยภาษามนุษย์และเสียงมนุษย์
ปู้ฟางมีสีหน้าเหมือนต้องมนต์สะกดร้ายแรง เขากระโดดโหยงตัวลอยราวเจอผี ดวงตาจ้องไปที่เจ้าดำ
“สวรรค์ช่วย… เจ้าหมาขี้เกียจนี่พูดภาษาคนได้รึ”
เจ้าดำปรายตาไปมองปู้ฟาง ไม่สนใจแม้แต่จะตอบ มันหันกลับไปมองสามคนต้นเรื่อง เสียงเรียบไร้อารมณ์ของชายชาตรีดังออกจากปากอีกครั้ง “ข้าจะยืมคำประกาศของไอ้ก้อนเศษเหล็กนั่นก็แล้วกัน… ผู้ก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าต่อหน้าประชาชี”
เหลียนฟู่ เซียวเยวี่ย และหุนเชียนต้วนมีสีหน้าเหมือนต้องมนต์…
จากนั้นเจ้าสุนัขแสนเชื่องสุดขี้เกียจก็เปิดปากของมันออกต่อหน้าต่อตาทุกคน ปากของมันใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น และใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนสภาพไปเป็นปากของอสูรเวท
“โฮ่ง!”
เสียงเห่านั้นเหมือนเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของอสูรเวทโบราณ ฟังดูอัปมงคลอย่างถึงที่สุด ราวกับว่าพายุหมุนร้ายแรงที่หมายทำลายล้างกำลังพัดออกจากปากสุนัขสีดำตัวใหญ่ตัวนี้
…………………..
