ยนางรมสีทองอร่ามก็เผยโฉมสู่สายตาชาวโลก กลิ่นหอมหวนเข้มข้นโชยออกจากขนมปังกระจายตัวไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้ชมรอบกายเขาดมจมูกฟุดฟิดในอากาศ
เจ้าอ้วนจินยิ้มเผล่ ขณะสูดดมกลิ่นอาหารหอมหวนด้วยใบหน้าเหมือนมึนเมา ไขมันบนใบหน้ากระเพื่อมเล็กน้อยด้วยความสุขใจ
“อาหารของเถ้าแก่ปู้นี่ดีที่สุดแล้ว กลิ่นช่างหอมหวานอะไรถึงเพียงนี้ รสชาติเองก็คงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน” เจ้าอ้วนจินคิดขณะอ้าปากเพื่อกัด
กรอบ! เสียงกัดดังกรอบดังไปทั่วบริเวณ ความกรอบของขนมปังทำให้ชายอ้วนถึงกับตาเบิกค้างด้วยความตกใจ หลังจากความกรอบก็ตามมาด้วยความอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำของหัวไชเท้าหันฝอยที่ไหลตามกันเข้ามาในปาก ทันใดนั้นรสชาติและกลิ่นที่อร่อยล้ำเกินบรรยายก็เข้ายึดครองทุกพื้นที่ในปากเขา ทะลักลามไปยังโพรงจมูก
“ให้ตายเถิด สวรรค์ช่วยข้าด้วย! นี่มันอร่อยเหลือเกิน!” เจ้าอ้วนจินสุขใจจนตัวแทบลอยในอากาศขณะกัดลงไปอีกคำหนึ่ง คำที่สองอัดแน่นไปด้วยรสชาติของเนื้อ กลิ่นและรสชาติเลิศล้ำทวีความยอดเยี่ยมขึ้นไปอีกขั้น
เอื๊อก!
ชายอ้วนไม่ได้คิดแม้แต่น้อยว่าการกัดครั้งที่สองของตนนี้ จะทำให้กลิ่นขนมปังหอยนางรมกระจายออกไปไกล กลิ่นอาหารนั้นนุ่มนวลหอมหวนเหมือนผ้าไหมที่เข้าลูบไล้ใบหน้า ลมอ่อนของฤดูใบไม้ร่วงช่วยเร่งปฏิกิริยาของปรากฏการณ์นี้ขึ้นไปอีก
ชายอ้วนคนอื่นๆ ในกลุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาฉีกใบไผ่เพื่อกินขนมปังหอยนางรมที่ซื้อมาบ้าง ขณะที่ทุกคนกัดขนมปังกรอบกรุบก
