ินนั้น เสียงกัดดังกรอบก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกมุมของประตูจัตุรัสมายาสวรรค์
กลิ่นหอมเข้มของขนมปังชิ้นเดียวอาจไม่มีฤทธิ์แรงพอ แต่กลิ่นของขนมปังหลายชิ้นที่โชยออกมาพร้อมกันนั้น กระจายไปทั่วลานเหมือนกระแสน้ำทะเลปั่นป่วน โดยมีลมฤดูใบไม้ร่วงเป็นตัวส่งเสริม
กลิ่นขนมปังหอยนางรมเปรียบเสมือนระเบิดของกลิ่นอาหารที่ระเบิดติดๆ กันหลายลูก ทั่วทั้งประตูจัตุรัสมายาสวรรค์ตกอยู่ในความวุ่นวายทันที
“นี่มันบ้าอะไร! กลิ่นนี่… ใครเป็นคนเอายาพิษร้ายนี้มาปล่อยที่ลานประหารกัน!”
“หอมเหลือเกิน! หอมเกินไปแล้ว! กลิ่นอาหารมันเข้มข้นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
“พวกเจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่! นี่มันใช่ที่มายืนกินอาหารอร่อยหรือ ข้าขอบอกไว้เลยนะ… ถ้ามีเหลือก็แบ่งมาให้ข้าบ้างสักชิ้นนึงเถิด!”
…
ประตูจัตุรัสมายาสวรรค์ตกอยู่ในความโกลาหลทันที ทุกคนหันไปมองรอบๆ เพื่อตามหาต้นตอของกลิ่น พวกเขาต่างไม่เคยได้กลิ่นอะไรหอมหวานน่ากินเช่นนี้มาก่อน
ทหารอารักขาเพิ่มความเข้มงวดในการคุ้มกันทันที แต่เมื่อได้สูดกลิ่นเข้าไปด้วยตนเองแล้วก็อดไม่ได้เช่นกันที่จะกลืนน้ำลายด้วยความอยากอาหาร กลิ่นขนมปังหอยนางรมนี้ดูเหมือนจะเต็มเปี่ยมไปด้วยมนตราที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง
กรอบ… เจ้าอ้วนจินกัดขนมปังหอยนางรมอีกครั้ง แล้วก็ต้องรู้สึกเหมือนเมามายอีกคราเมื่อกัดไปโดนหอยนางรมตัวอ้วน เขาอ้าปากพ่นลมหายใจออกมา แน่นอนว่ากลิ่นหอยนางรมก็ตามออกมาด้วย
“ไป
