่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เขาก็เปิดร้านตามปกติ ภายนอกร้านมีคนมาเข้าแถวรออยู่แล้ว เจ้าอ้วนจินพร้อมสหายก็มารอสักพักแล้วเช่นกัน
“ตายๆ เถ้าแก่ปู้ วันนี้สายกว่าปกตินิดหนึ่งนะ” เจ้าอ้วนจินบ่น แต่สีหน้ายังคงร่าเริงอยู่มาก เขาเคยชินกับการกินอาหารเช้าที่ร้านของปู้ฟางทุกวันเป็นที่เรียบร้อย และสำหรับเขา “การได้กินอาหารของเถ้าแก่ปู้วันละครั้ง เป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุด”
“อ้อ ข้ามัวแต่เตรียมอาหารรายการใหม่อยู่ เลยช้ากว่าปกตินิดหนึ่งเพราะยังไม่ชิน” ปู้ฟางพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สม
“อาหารจานใหม่รึ” เจ้าอ้วนจินตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน เขาหันหน้าไปมองรายการอาหารบนผนัง แล้วเห็นว่ามีชื่ออาหารจานใหม่เขียนอยู่ล่างสุดจริงๆ เสียด้วย
“ขนมปังหอยนางรมสองชิ้น ราคาห้าผลึก (ซื้อกลับบ้านได้)”
“ขนมปังหอยนางรมรึ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” เจ้าอ้วนจินคิด หน้าตาเหมือนต้องมนต์สะกด “แค่ชื่อก็อร่อยแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้น เถ้าแก่ ข้าขอขนมปังหอยนางรมชุดหนึ่งก็แล้วกัน” เจ้าอ้วนจินสั่งอย่างมั่นอกมั่นใจ เศรษฐีใหม่อย่างเขาแน่นอนว่ามีเงินทองล้นเหลือ
“สั่งอาหารตามปกติก่อนก็ได้ แล้วค่อยสั่งขนมปังหอยนางรมกลับบ้าน จะได้เดินไปกินไป” ปู้ฟางเตือนสติเขา
เจ้าอ้วนจินคิดได้ทันทีว่าตนเองเดินหมากผิด จึงพยักหน้าและสั่งอาหารจานอื่นด้วย
หลังจากจำรายการที่ลูกค้าสั่งได้หมด ชายหนุ่มก็หันหลังเดินกลับเข้าครัวไปเพื่อเริ่มทำอาหาร
โอวหยางเสี่ยวอี้ก
