หวาดกลัวถึงขีดสุด
องค์ชายรัชทายาทจีเฉิงอันมองหน้าปู้ฟางอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งเซียวเยวี่ยและแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงทำตามที่หมอนี่พูดแล้วออกไปสู้กันข้างนอกจริงๆ เสียด้วย… สิ่งที่เกิดขึ้นจริงช่างต่างจากสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้เหลือเกิน
“ไอ้หมอนี่… มันใช้เล่ห์กลอะไรกันนะ!” จีเฉิงอันหายใจออกอย่างหนักหน่วง พลางพูดพร้อมมุ่นคิ้ว
ซูฉีถอนหายใจ องค์ชายของเขาไม่ได้รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของร้านนี้แม้แต่น้อย จึงไม่มีวันเข้าใจความโหดเหี้ยมเกินบรรยายของหุ่นเชิดโลหะตัวอ้วนนั่นได้เลย
ส่วนคนอื่นๆ นั้นได้แต่จ้องมองปู้ฟางราวกับเขาเป็นปีศาจ เจ้าของร้านอาหารเล็กๆ ผู้นี้กลับมีอำนาจบังคับให้ผู้ฝึกตนระดับนักพรตยุทธการทำตามได้
“มองอะไรกันอยู่ ร้านปิดแล้ว เชิญออกไปกันเสียให้หมด” ปู้ฟางกวาดสายตามองแขกในร้านพร้อมออกคำสั่งเสียงเรียบให้กลับบ้านไป เขาไม่สนใจสายตาตกใจของคนเหล่านี้แม้แต่น้อย
“เถ้าแก่ปู้ ข้า…”
“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไร… ว่าอาหารจานนั้นไม่ได้มีไว้ขาย หากเจ้าอยากกินก็เอาวัตถุดิบของตัวเองมา” ก่อนที่องค์ชายรัชทายาทจะพูดจบ ปู้ฟางก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน
องค์ชายหนุ่มเคืองเล็กน้อยที่โดนแทรก แต่ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน หากเขานำวัตถุดิบของตนเองมา ปู้ฟางจะยอมทำให้เช่นนั้นรึ
นอกจากองค์ชายหนึ่งแล้ว องค์ชายสามจีเฉิงเสวี่ยเองก็ดวงตาเป็นประกายเช่นกัน
“เช่นนั้นก็ได้ ข้าลาก่อนก็แล้วกัน” หลังจากที่ไ
