“ท่านแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงไปที่ร้านนั้นจริงๆ น่ะรึ” องค์ชายรัชทายาทจีเฉิงอันมองหน้าซูฉีด้วยความตกใจ และเอ่ยถามอย่างฉงนสนเท่ห์
ซูฉีลูบเครายาวของตนเองเบาๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพร้อมพยักหน้าตอบรับ ตัวเขาเองก็ตกใจเช่นกัน เนื่องจากไม่ได้คาดคิดสักนิดว่าแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงจะปรากฏตัวที่ร้านอาหารแห่งนั้น
“เจ้าได้สืบทราบมาหรือไม่ว่าแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงไปทำอะไรที่ร้านนั้น” องค์ชายรัชทายาทถาม พร้อมทั้งลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินไปมาอย่างช้าๆ
ซูฉีหยุดคิดชั่วครู่ มุ่นคิ้ว ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ “ท่านแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงอาจไปที่ร้านนั้นเพราะชื่นชอบในรสชาติอาหารก็เป็นได้…”
องค์ชายรัชทายาทหันไปจ้องซูฉีพร้อมรอยยิ้มฝืน “เจ้าได้ฟังสิ่งที่ตัวเองตอบออกมาหรือไม่ ท่านแม่ทัพเซียวเหมิงเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ บรรลุระดับที่ร่างกายไม่จำเป็นต้องกินอาหารอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขาไม่จำเป็นต้องกินอาหารหรือดื่มเครื่องดื่มใดๆ แล้วจะไปที่ร้านเพื่อกินของอร่อยทำไมเล่า”
มุมปากของซูฉียกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาเชื่อว่าแม่ทัพเซียวเหมิงไปที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางแค่เพื่อกินอาหารจริงๆ องค์ชายผู้นี้ยังไม่เคยกินอาหารของร้านนี้จึงไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้ลองกินครั้งหนึ่งแล้ว รับรองว่าจะเชื่อข้อสันนิษฐานของเขาอย่างไม่มีข้อกังขาแน่นอน
ในความคิดของซูฉี ร้านเล็กๆ ของฟางฟางนั้นยอดเยี่ยมจนน่าอัศจรรย์ใจ
“องค์ชายตรัสถูกแล้วพะย
