แล้วหาวออกมาหวอดใหญ่ ได้เวลานอนแล้ว ชายหนุ่มที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องเป็นพ่อครัวเทพให้ได้ จำเป็นต้องแบ่งเวลาการทำงานและการพักผ่อนอย่างเป็นสัดส่วนเคร่งครัด เมื่อถึงเวลานอนเขาก็ต้องนอน
แม้ความพยายามครั้งแรกของปู้ฟางจะผิดพลาดจนทำน้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิงไม่สำเร็จ แต่เขาก็ยังสงบนิ่งใจเย็นเช่นเดิม
ปู้ฟางตบท้องเจ้าขาวแล้วเดินกลับเข้าห้องไป นอนหลับอย่างปกติสุข
เช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นล้างหน้าล้างตา แล้วเปิดร้านตามปกติ
ชายหนุ่มฝึกฝนทักษะการใช้มีดฝนดาวตกอย่างที่เคยทำ และทำภารกิจประจำวันสำเร็จเสร็จสิ้น จากนั้นก็ใช้หัวไชเท้าที่ได้จากการฝึกใช้มีดมาทำข้าวผัดไข่หัวไชเท้า
หลังจากลองชิมดูและพึงพอใจกับรสชาติที่ได้ เขาก็นำอาหารไปวางไว้ให้เจ้าดำที่นอนหลับอยู่ตรงทางเข้าร้านด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ร้านของเขาเองก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาเช่นกัน อย่างน้อยตอนเปิดร้านทุกเช้าก็จะเห็นกองทัพชายอ้วนลูกค้าประจำยืนคอยท่าอยู่ เจ้าอ้วนจินและสหายมากินข้าวที่ร้านเขาทุกวันไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก
“เถ้าแก่ปู้ วันนี้ข้าขอขนมจีบทองคำ! สวรรค์ช่วย ซี่โครงเปรี้ยวหวานราคาแรงถึงห้าสิบผลึกเชียวรึ! ในเมื่อแพงขนาดนี้ก็ต้องสั่งเสียหน่อย เอามาหนึ่งจานก็แล้วกัน!” เจ้าอ้วนจินหัวเราะ ไขมันบนใบหน้ากระเพื่อมตามคำพูด
เหล่าชายอ้วนคนอื่นๆ ก็สั่งอาหารที่ตนเองอยากกินเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงเริ่มทำงานมือเป็นระวิง โอวหยางเสี่ยวอี้มาถึงแต่เช้า
