ิ่มระดับพลังปราณเที่ยงแท้ภายในกายได้ ซี่โครงเปรี้ยวหวานก็ต้องได้ผลชะงัดกว่าเป็นอันแน่ อีกสักพักเจ๋ารู่เก๋อจะได้รับรู้ถึงความจริงข้อนี้
และเมื่อเวลานั้นมาถึง เขาก็จะเข้าใจถึงความสามารถที่แท้จริงของเถ้าแก่ปู้
ตอนนั้นเอง เซียวเสี่ยวหลงก็ดื่มสุราหัวใจหยกเยือกแข็งจนหมดเหยือกในที่สุด ชายหนุ่มมึนเมาเล็กน้อย ใบหน้าเป็นสีแดงเรื่อ ดูอ่อนหวานเหมือนสาวงาม
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางนั้นไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ถึงสุราหัวใจหยกเยือกแข็งจะแรง แต่พลังปราณของพวกเขาจัดได้ว่าสูง ทั้งยังเป็นนักดื่มตัวยง จึงไม่ได้เมามายมากเช่นเซียวเสี่ยงหลง
เคร้ง!
เสียงจอกที่ตกลงบนโต๊ะนั้นไม่ดังนัก แต่ก็ดังพอจะทำให้ทุกคนสะดุ้ง
พวกเขาพากันหันไปมองเซียวเยียนอวี่ที่เป็นต้นเสียง
สีหน้าของนางที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวดุดัน สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างที่อยู่ไกลออกไป
เซียวเสี่ยวหลงไม่ได้เมาขนาดนั้นแต่แรก เมื่อเห็นสีหน้าของพี่หญิงตน ความมึนเมาก็พลันสลายหายไป เขาหันไปมองร่างซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ทางออกตามสายตานาง
และได้เห็นใบหน้าสง่างามหล่อเหลาราวปั้นจากหินอ่อน…
“เหตุใดจึงเป็นเจ้าไปได้!” ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเบิกกว้าง เขาตะโกนออกมาดังลั่น
ปู้ฟางที่นั่งพักอยู่ใกล้ๆ สะดุ้งทันทีที่ได้ยิน เขาหันไปมองเซียวเสี่ยวหลงด้วยสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเหตุใดไอ้หน้าสาวถึงบันดาลโทสะขึ้นมาชนิดไม่มีปี่มีขลุ่ย
“แล้วเหตุ
