หกขั้นจักรพรรดิยุทธการเป็นแน่!
บรรยากาศกระอักกระอ่วนภายในร้านดูเหมือนจะไม่มีวันจบสิ้น แต่กลิ่นหอมที่โชยออกจากครัวก็กู้สถานการณ์ได้ทันท่วงที
“ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงได้แล้ว” เสียงตายด้านของปู้ฟางดังออกมาจากครัว ชามข้าวผัดไข่ส่องแสงสีทองอร่ามเรืองรองปรากฏขึ้นบนหน้าต่างห้องครัว
โอวหยางเสี่ยวอี้เดินไปหยิบชามด้วยความกระตือรือร้น
กลิ่นหอมอบอุ่นของอาหารไล่บรรยากาศเย็นยะเยือกภายในร้านออกไปจนแทบหมดสิ้น กลิ่นชวนน้ำลายสอนั้นนุ่มนวลเหมือนผ้าไหมที่เข้าสัมผัสใบหน้าของพวกเขา ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจถูกจักจี้
“หอมเอาเรื่อง!” เจ้ารู่เก๋อดมกลิ่นข้าวผัดไข่ รู้สึกราวกับว่าความเจ็บปวดบนหน้าผากหายไปจนเกือบหมด
เซียวเสี่ยวหลงรับชามข้าวผัดไข่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ มือถือช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาว แล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที
เจ้ารู่เก๋อกลืนน้ำลายเอื๊อก เขาไม่เคยกินข้าวผัดไข่ร้านนี้มาก่อน แต่ท้องก็ร้องรับกลิ่นไปเรียบร้อยแล้ว
เซียวเสี่ยวหลงกินอย่างมูมมากจนมีเมล็ดข้าวมากมายติดอยู่ตามมุมปาก เขารู้สึกได้ถึงสายตาหิวกระหายที่จ้องมาที่ตนเอง แล้วก็เงยหน้าขึ้นยิ้มยิงฟันใส่เจ้ารู้เก๋อ “เจ้าอยากลองกินดูไหม”
เจ้ารู่เก๋อมองหน้าชายหนุ่มจากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ
“ถ้าอยากกินคราวหน้าก็ซื้อกินเองเสียสิ” เซียวเสี่ยวหลงแลบลิ้นออกมาตวัดข้าวที่มุมปากเข้าปาก แล้วเอ่ยอย่างยียวน
เจ้ารู่เก๋อชะงักกึก ดวงตาเผาไหม้ด้วยความโกรธ “มันกล้ากวนประสาทข
