ห้ปู้ฟางชะงักไปทันตา
เขารู้ดีว่าเถียงกับระบบไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงทำได้เพียงฝึกฝนตามคำแนะนำของระบบเท่านั้น
ชายหนุ่มหยิบไชเท้าสีขาวอ้วนมาไว้ในมือ จากนั้นก็ยกมีดหนักแสนหนักขึ้นหั่นไชเท้าเป็นชิ้นลูกเต๋าอย่างชำนาญมือ ไชเท้านั้นเป็นไชเท้าสีขาวธรรมดา แต่คุณภาพยอดเยี่ยม ทั้งฉ่ำน้ำและอวบอ้วนเต็มมือ
หลังจากที่หั่นไชเท้าหัวแรกเสร็จ ชายหนุ่มก็หยิบไชเท้าหัวที่สองมาเริ่มหั่นเต๋าต่อทันที เมื่อตัดสินใจเริ่มฝึกแล้ว เขาก็จะทำให้เต็มความสามารถ ทักษะการใช้มีดนั้นเป็นทักษะที่ต้องใช้สมาธิสูงมาก และการมีใจจดจ่อก็เป็นวิธีเดียวที่จะฝึกทักษะนี้ได้สำเร็จ
ด้วยเหตุนี้ เสียงใบมีดกระทบเขียงจึงดังเป็นจังหวะออกจากครัวของร้านเล็กๆ ของฟางฟางตั้งแต่เช้าตรู่
…
“หา นายท่านตัวเหม็นไม่เปิดร้านหรอกหรือวันนี้”
โอวหยางเสี่ยวอี้และคนอื่นๆ มาถึงร้านเล็กๆ ของฟางฟาง และพบว่ามีคนมาเข้าแถวรอแต่เช้าแล้ว หลายคนพยายามชะเง้อดูในร้านว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
“ฮึ! อย่าบอกนะว่าหมอนี่มันรู้เรื่องที่เราพนันกันไว้เลยไม่กล้าเปิดร้าน” เจ้ารู้เก๋อในชุดสีขาวทั้งตัวเยาะเย้ยด้วยท่วงท่าสง่างาม
“เถ้าแก่ปู้เนี่ยนะจะกลัวอะไร หยุดพล่ามไร้สาระได้แล้ว ไปยืนรอในแถวอย่างสงบเสียเถอะ แล้วมอบโอสถรวมปราณระดับห้าให้พี่หญิงเยียนอวี่เสียแต่โดยดี” เด็กหญิงตัวน้อยถากถางเป็นคำตอบ
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางและสองพี่น้องตระกูลเซียวเองก็มาด้
