“เจ้าจะคาดโทษข้าเช่นนั้นรึ พ่อครัวต่ำต้อยอย่างเจ้าเนี่ยนะ”
พ่อบ้านของขุนนางจางตกใจกับการกระทำของปู้ฟางเป็นอันมากและระเบิดหัวเราะออกมาทันที เรื่องนี้น่าขันมากสำหรับเขาจนต้องหัวเราะออกมาน้ำหูน้ำตาแทบไหล
ผู้คนที่อยู่รอบตัวคนทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะขณะมองปู้ฟางด้วยสายตาเย้ยหยันจงเกลียดจงชัง ไอ้พ่อครัวนี่มันโง่บ้าเซ่อหรืออย่างไร ไม่รู้หรือว่ากำลังพูดกับใครอยู่ นี่มันพ่อบ้านของขุนนางจางเชียวนะ!
ขุนนางจางเป็นชายผู้สูงศักดิ์ในนครหลวง และพ่อบ้านของเขาก็ย่อมได้รับอานิสงส์ความโด่งดังไปด้วยเช่นกัน การที่พ่อครัวจากร้านเล็กๆ ในตรอกแคบๆ มาแสดงตนเหนือกว่าว่าจะคาดโทษพ่อบ้านของขุนนางจางนั้น ถือเป็นเรื่องที่ฟังแล้วต้องหัวร่อให้ฟันหักอย่างแท้จริง
“หัดสำเหนียกเสียบ้างว่าคนอย่างข้าแค่จะทำลายร้านนี้มันง่ายเพียงกระดิกนิ้ว แค่ข้ามากินข้าวร้านเจ้าก็เป็นบุญหัวมากโขแล้ว เจ้าควรจะต้องรีบนำอาหารมาประเคนให้ข้าถึงจะถูก ใครสั่งใครสอนให้มาอวดดีกับข้าคนนี้กัน”
พ่อบ้านเย้ยพร้อมเอามือกอดอกอย่างโอหัง
ส่วนปู้ฟางนั้นมองไปที่พ่อบ้านด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนบ้าใบ้สติไม่ดี
“พ่อบ้านรึ มันน่าประทับใจตรงไหนกัน ขนาดองค์ชายข้ายังปฏิเสธมาแล้ว คิดว่าข้าจะต้องสนใจพ่อบ้านต่ำต้อยด้วยรึ”
ชายหนุ่มไม่สนใจแม้แต่จะตอบ ทำเพียงตบไปที่พุงกลมของเจ้าขาวเบาๆ เท่านั้น ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นประกาย นางชอบใจเป็นอันมากที่จะได้ดูเจ้าขาวออ
