ไปหมดสิ้นในเสี้ยวลมหายใจ…
เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังสะท้อนไปทั่วร้าน ทั้งร่างของพ่อบ้านเหลือเพียงผ้าเตี่ยวเอาไว้ปิดของสงวนเท่านั้น จากนั้นเขาก็โดนโยนออกจากร้านเป็นเส้นโค้งสวยงาม
ทุกคนในร้านนิ่งอึ้ง ดวงตาจับจองอยู่ที่ร่างของพ่อบ้าน มองดูร่างนั้นบินเหินไปในอากาศ ร่างกายของพวกเขาพาลสั่นเทาขึ้นมาทันที
เจ้ารู่เก๋อเพิ่งมาถึงหน้าร้านตอนที่มีร่างมนุษย์ลอยเป็นวิถีโค้งออกมา ร่างนั้นปักดินอยู่แทบเท้าของชายหนุ่ม… เขามาที่นี่ทีไรก็เห็นภาพเดิมๆ ซ้ำๆ ย้ำไปย้ำมาทุกครั้งไป
ทุกครั้งที่เจ้ารู่เก๋อมาที่ร้านนี้ จะต้องมีคนแก้ผ้าล่อนจ้อนปลิวออกจากร้านเสมอ
“ขอย้ำอีกครั้ง ต่อแถวให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ ห้ามเปิดปากพูดเป็นอันขาด ใครที่ไม่ทำตามจะโดนจดชื่อลงบัญชีหนังหมา” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ กวาดสายตามองฝูงชนที่เงียบกริบ จากนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าครัวไป
โอวหยางเสี่ยวอี้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังกำหมัดแน่น “นายท่านตัวเหม็นนี่สุดยอดเป็นบ้า!”
เจ้ารู่เก๋อตัวสั่นหงึก นึกย้อนไปถึงคราวเคราะห์ของตนที่ต้องวิ่งแก้ผ้ารอบเมือง ความตั้งใจที่จะลัดคิวเหือดหายไปทันที ชายหนุ่มเดินไปต่อท้ายแถวอย่างว่านอนสอนง่าย
เมื่อเสนาบดีฝ่ายซ้ายเจ้ามู่เฉิงรู้ข่าวการพยายามลอบสังหารองค์ชายสาม เขาก็ส่งเจ้ารู่เก๋อบุตรชายของตนไปตรวจสอบร้านที่เกิดเหตุ ตอนแรกนั้นชายหนุ่มปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด แต่เมื่อบิดาของเขาสัญญาว่าจะมอบโอสถรวมปราณระดับห้าให้เป็นรางวัล ชายหนุ่
