ยนกันเข้ามานั่ง ปู้ฟางทำอาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว พวกเขาจึงไม่ต้องรอนาน
ทุกคนที่ได้กินอาหารฝีมือปู้ฟางล้วนมีสีหน้าปลื้มปริ่มจนน้ำตาแทบไหล
เจ้ารู่เก๋อเริ่มหิวขึ้นมาหลังจากที่ดมกลิ่นอาหารหอมฟุ้งเข้าไปเต็มปอด ขณะมองลูกค้ามากหน้าหลายตาที่เพิ่งกินเสร็จทำท่าเหมือนไม่อยากกลับ
เขามาที่ร้านนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ลองกินดูเสียที ดูจากสถานการณ์แล้วเหมือนว่าจะอร่อยใช้ได้เลยทีเดียว ชายหนุ่มเริ่มอดรนที่จะลิ้มลองแทบไม่ไหว
ทันทีที่มีคนเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจ ใบหน้าของเจ้ารู่เก๋อก็พลันมีความสุขขึ้นมา เขาเดินเข้าร้านไปด้วยท่าทางสง่างาม มาหยุดอยู่ตรงหน้าโอวหยางเสี่ยวอี้
“อ้อ เจ้านี่เอง คนแซ่เจ้าหน้าสาว” โอวหยางเสี่ยวอี้เงยหน้าขึ้นมองพร้อมเบะปาก นางดูคุ้นเคยกับชายหนุ่มดี
“องค์หญิงน้อยแห่งตระกูลโอวหยางกลับกลายมาเป็นบริกรไปเสียได้ เสียของจริงๆ จึ๊ๆๆ ข้าสั่งปลาดองเหล้าก็แล้วกัน” เจ้ารู่เก๋อสั่งขณะมองไปที่รายการอาหาร หากจะกิน แน่นอนว่าเขาต้องกินอาหารจานที่แพงที่สุด
“ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า!” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดเสียงยโสพร้อมย่นจมูก
นางหันหลังกลับไปยังทางเข้าครัวเพื่อบอกรายการใหม่ ทว่าก่อนจะทันได้ตะโกน ปู้ฟางก็เดินออกมาจากครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“วันนี้หมดเวลาทำการแล้ว ใครที่ยังไม่ได้กินก็กลับมาใหม่พรุ่งนี้แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย
อีกแปดคนที่ต่อแถวอยู่เริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ทันทีที่
