มียศถาบรรดาศักดิ์แห่กันมากินข้าวที่ร้านในตรอกเล็กนี้ แต่นางก็ไม่พอใจกับความจองหองของแต่ละคนเช่นกัน
ซูฉีส่ายศีรษะเล็กน้อยขณะฟังการโต้เถียงที่เกิดขึ้นเบื้องหลังตน ในใจคิดว่าช่างน่าขันเสียนี่กระไร เขาเข้าใจดีว่าเหตุใดคนเหล่านี้จึงมาที่นี่ เนื่องจากทุกคนล้วนมีเป้าหมายเดียวกันกับเขา
ที่น่าตลกคือกลุ่มคนเหล่านี้กลับจำไม่ได้ว่าเด็กหญิงตรงหน้านั้นเป็นใคร และต่างพากันพยายามแซงแถวโดยการอวดเบ่งตำแหน่งของตนเอง
ในบรรดาคนทั้งหมดนี้กลับเป็นบริกรต่างหากที่มีพื้นเพน่าหวั่นกลัวที่สุด แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจจะบอกความจริงข้อนี้ให้รับรู้กันแต่อย่างใด
ตอนนั้นเองกลิ่นอาหารหอมหวนก็ลอยออกจากห้องครัว กลิ่นนั้นเปรียบเสมือนผ้าไหมอ่อนนุ่มที่เข้ามาสัมผัสใบหน้าของทุกคน บรรดาลูกค้าที่อยู่ในห้องอาหารต่างมีสีหน้าเหมือนต้องมนต์สะกด พากันสูดกลิ่นหอมเข้าปอดโดยไม่รู้สึกตัว
ดวงตาของซูหยวนชิงและซูฉีเป็นประกายทันที กลิ่นนี้… หอมเป็นอันมาก! ไม่ประหลาดใจเลยว่าเหตุใดราคาจึงสูงถึงเพียงนี้
ปู้ฟางเดินถือข้าวผัดไข่ออกมาจากครัว เมื่อเห็นฝูงชนในห้องอาหาร ชายหนุ่มก็ชะงักไปชั่วครู่ ถึงกับรับความจริงไม่ได้ไปชั่วขณะว่าร้านของตนเกิดโด่งดังขึ้นมา
กระนั้นเขาก็ยังคงความสงบนิ่งเอาไว้ ความตกอกตกใจคงอยู่เพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนสีหน้าจะกลับไปเรียบเฉยอีกครั้ง
“ทุกคนเข้าแถวเดี๋ยวนี้ ลูกค้าแต่ละคนสั่งอาหารได้รายการละหนึ่งจานเท่านั้น ห้ามสั่งกลับบ้าน ห
