ที่ปากทางเข้าร้าน
เจ้าดำเงยหน้าขึ้นมองเขา จากนั้นก็หัวปักกลับสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง สุนัขตัวนี้ขี้เกียจเป็นอันมากจนไม่อยากแม้แต่จะขยับตัว ดูเหมือนมันไม่คิดแม้แต่จะหาที่กำบัง แม้ว่าฝนกำลังจะเทลงมา
ตัวชายหนุ่มเองก็ประหลาดใจเช่นกัน แม้สุนัขสีดำตัวใหญ่นี้จะใช้ชีวิตราวหมู แต่เหตุใดมันจึงไม่อ้วนขึ้นแม้แต่น้อย หากหมูทำตัวเช่นนี้ แม้จะเป็นหมูก็คงตัวใหญ่ขึ้นสองเท่าแน่นอน ทว่าสุนัขตัวนี้กลับยังหุ่นผอมเพรียวเหมือนเดิม
“วันนี้ข้าว่าจะทำอาหารใหม่ให้เจ้ากิน” ปู้ฟางพูดพลางลูบขนสวยไร้ที่ติของเจ้าดำ
จากนั้นชายหนุ่มก็กลับเข้าครัวไปแล้วเริ่มฝึกทำอาหารตามกิจวัตรประจำวัน เขาทำขนมจีบทองคำ แล้วใช้ไส้ที่เหลือทำอาหารอีกจานคือเนื้อผัดผักหั่นเต๋า
เมื่อปู้ฟางเดินถืออาหารออกจากครัว ดวงตาของสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็เจิดจ้าขณะมองชามในมือชายหนุ่ม
“เนื้อ! วันนี้มีเนื้อ!” เจ้าดำคิดพร้อมแลบลิ้นออกมาด้วยความอยากกิน
เมื่อเห็นเจ้าดำกินอาหารในชามอย่างตะกละตะกลาม รอยยิ้มแข็งทื่อก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของปู้ฟาง เขาเอาเก้าอี้ไปวางข้างประตูทางเข้าแล้วขึ้นไปนอนขดตัวตามเดิม ด้วยความที่วันนี้ไม่มีแสงแดดอุ่น ปู้ฟางจึงนอนจ้องความว่างเปล่ารอเวลา
ไม่นานนักเจ้าอ้วนจินและสหายก็มาถึง ทันทีที่เหยียบขาเข้าร้าน พวกเขาก็เห็นอาหารจานใหม่บนผนัง ซึ่งคือขนมจีบทองคำ
“ให้ตาย เถ้าแก่ปู้ อาหารจานใหม่ ขนมจีบเช่นนั้นรึ ใช่อาหารเช้าหรือเปล่า” ดวงตาเจ้าอ้วนจินเป
