โอวหยางเสี่ยวอี้ซ่อนตัวอยู่หลังประตู ดวงตามองลอดออกมายังบริเวณห้องอาหาร นางเห็นพี่ชายทั้งสามของตนกำลังกินปลาดองเหล้าอย่างมูมมาม
ถูกต้องแล้ว!
ทั้งสามมีท่าทางเหมือนคนปกติทั่วไปตอนกำลังกินข้าวผัดไข่ฝีมือปู้ฟาง ใบหน้ามีความสุขล้นของพวกเขาทำเอาเด็กหญิงขนลูกซู่ไปทั้งแขน
ความที่นางรู้จักพี่ชายของตนดี เด็กหญิงจึงตกใจกับสิ่งที่เห็นมากขึ้นไปอีก แม้นางจะเห็นด้วยว่าอาหารของปู้ฟางนั้นอร่อยมาก แต่พี่ชายทั้งสามของนางนั้นมีต่อมรับรสตายด้าน จะไปกินอะไรอร่อยได้อย่างไรกัน
“อ้อ! ข้ารู้แล้ว! ปลาดองเหล้านี้กลิ่นสุราเข้มข้นนัก… กลิ่นสุราจากธัญพืชหมักเหล้าแทรกซึมเข้าไปทุกอณูในตัวปลา ทำให้ปลามีรสชาติเหมือนสุราไม่มีผิด ด้วยเหตุนี้พี่ชายข้าที่รับรสได้แค่สุราจึงพ่ายแพ้ไปในที่สุด!”
ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นประกาย นางมั่นใจว่าสมมติฐานของตนถูกต้องแน่นอน
ปู้ฟางมองทั้งสามกินปลาอย่างตะกละตะกลามแล้วก็พลันมีสีหน้าโล่งใจ แน่นอนอยู่แล้ว… ว่าไม่มีใครต้านทานพลานุภาพของอาหารชั้นเลิศไปได้
“ยินดีด้วยนายท่าน ท่านทำภารกิจรองสำเร็จแล้ว ท่านเอาชนะต่อมรับรสตายด้านของสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางได้ ระบบจะมอบรางวัลให้ท่านเร็วๆ นี้ พ่อหนุ่ม ท่านก้าวสู่เส้นทางแห่งการเป็นพ่อครัวเทพไปอีกขั้นแล้ว ตั้งใจฝึกฝนเข้าล่ะ” เสียงตายด้านของระบบดังขึ้นในหัวเขา
รอยยิ้มฝืดๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าผู้ชนะ
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่สามพี่น้องตระกูลโอวหย
