างได้กินอาหารรสเลิศ และเป็นครั้งแรกที่รสชาติของอาหารทำให้รูขุมขนของพวกเขาเปิดกว้างด้วยความสบายกาย รสชาติของปลานี้อร่อยเกินต้านทานจริงๆ
ความเย็นซึมซาบเข้าร่างกายผสมผสานกลับความร้อนจากสุรา สัมผัสร้อนและเย็นที่ผสานกันอย่างลงตัวทำให้ ต่อมรับรสที่ตายด้านของพวกเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง ราวกับต้นไม้ยืนต้นตายที่ฟื้นขึ้นมาเพราะสายฝนชุ่มฉ่ำ
ทั้งสามรับรู้ได้ถึงรสชาติ… ที่จะไม่มีวันลืมเลือนตลอดชีวิต
“หายไปไหนหมดแล้ว พวกเจ้าขี้คร้านกล้าแย่งอาหารพี่ใหญ่ของเจ้ารึ!” โอวหยางเจินยังคงตกอยู่ในภวังค์เมื่อเห็นว่าปลาหายไปหมดแล้วทั้งตัว ปลาชิ้นสุดท้ายถูกโอวหยางตี้ชิงไป
ส่วนก้างปลาก็อยู่ในมือโอวหยางอู๋ ที่กำลังเลียกินหมดทุกซอกทุกมุม
ปลาทั้งตัวถูกพวกเขาเก็บกินไม่เหลือซาก
ทั้งสามมองไปที่จานว่างเปล่าอย่างลังเล เลียทั้งปากและนิ้วตนเอง พยายามนึกย้อนไปถึงความรู้สึกแสนเลิศล้ำเมื่อครู่นี้
“กินหมดแล้วใช่ไหม ข้าชนะสินะ เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งสามก็จงยอมรับออกมาว่าอาหารของข้าอร่อย” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบแต่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาจับจ้องไปที่ทั้งสามอย่างไร้ความรู้สึก
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางตัวแข็งทื่อทันที ต่างคนต่างกำลังก่นด่าอยู่ในใจ พวกเขามัวแต่ตื่นเต้นอยู่กับรสชาติของอาหารจนลืมเดิมพันที่ทำกับเจ้าของร้านไปเสียสนิท… นั่นเพราะปลาดองเหล้านั้นอร่อยเกินไป เหมือนว่าอาหารจานนี้คิดค้นมาเพื่อพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
“อะแฮ่
