ม… ไอ้ขี้กะโล้โท้ จะว่าอย่างไรดี แม้เราจะกินหมด แต่… จึ๊ๆๆ ก็ยังใช้ไม่ได้หรอกนะ ไม่อร่อยพอ” โอวหยางเจินเลียนิ้ว
“หากไม่อร่อยพอ เหตุใดเจ้าจึงยังเลียนิ้วด้วยสีหน้าสุขใจอยู่เล่า” ปู้ฟางคิดแต่สีหน้ายังเรียบเฉย
“ใช่แล้ว! อาหารของเจ้าน่ะห่… เอ่อ แม้มันจะพอใช้ได้ แต่ก็ยังอร่อยไม่พอ!” ดวงตาของโอวหยางตี้ล่อกแล่กเล็กน้อย เสียงของเขาแข็งทื่อ
โอวหยางเสี่ยวอี้ที่แอบดูอยู่หลังประตูเอามือปิดหน้าตนเองด้วยความอับอาย มีแต่พี่ชายหน้าโง่ทั้งสามของนางเท่านั้นที่จะโกหกหน้าด้านๆ เช่นนี้ได้
“ใช่แล้ว! ไอ้ขี้กะโล้โท้ เจ้าแพ้แล้ว! รีบๆ ส่งตัวน้องหญิงของพวกเรามาเสียดีๆ ! มิเช่นนั้นพวกเราจะพังร้านเจ้าให้เละ!” โอวหยางอู๋ข่มขู่พร้อมทุบโต๊ะดังปั้ก แต่ยังคงเลียริมฝีปากของตนอยู่ จนทำให้ความน่ากลัวกลายเป็นความขบขันไปเสีย
ปู้ฟางยืนหน้านิ่งอยู่กับที่ รู้อยู่แล้วว่าไอ้สามตัวนี้จะต้องกลับคำแน่นอน
“เจ้าขาว จับสามคนนี้แก้ผ้า เอาเงินมาให้ครบ แล้วโยนมันออกไปจากร้านเสีย” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ จากนั้นก็เดินเข้าไปเก็บจานแล้วหันหลังกลับเข้าครัวไป
ทว่าทันทีที่หันหลัง ชายหนุ่มก็เห็นโอวหยางเสี่ยวอี้แอบดูอยู่หลังประตู เขาชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เดินผ่านเด็กหญิงเข้าครัวไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เบิกกว้างขณะมองปู้ฟางที่สงบเงียบ นางงงกับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไม่น้อย เหตุใดจึงไม่กลัวพี่ชายทั้งสามของนางอาละวาดกัน แม้แต่ต
